راه د يگر

اين روزها

2011-07-02T21:13:00.001+04:30

مدتها بود نيومده بودم. انگاري گذشته ديگه خيلي دوره و غير قابل دسترس. زندگي ميگذره. چه خوب و چه بد بايد گذروندش. اين مدت بالا پايين زياد بود ولي كلا چيز زيادي فرق نكرد. براي كسي كه زندگيش با كار عجين شده اصولا موفقيت هم تو همون زمينه تعريف ميشه. بد نبود. ميشد بهتر باشه. جا افتادم حسابي. كار دائمي هست. برنامه اي براي توسعه ندارم. همين كه هست خوبه. شراكتي يك شركت در كانادا ثبت كردم و شدم مدير فروشش اينجا تو ايران. همينقدر كافيه. اصولا پرداخت ماليات به يك كشور خارجي به جاي دولت ايران لذت ديگه اي داره. آينده بهتري رو هم در پي داره.

حدود يكسال و نيم پيش مورد كلاهبرداري قرار گرفتم از طرف يك خانوم! مي دونم خنده داره ولي تجربه خوبي بود كه ديگه نبايد به هيچ كس اعتماد كرد. اين رو تو وبلاگ ننوشتم اون زمان. موند تا بعد از يك سال كه بخوام دوباره بنويسم مطرحش كنم. دوستي ها و علاقه ها هم به معامله تبديل شده. براي مواجه نشدن با پشيماني و بر هم نخوردم ارامش تنهايي بهترين راه حله.

زندگي رو كلا سخت نگرفتم. پارسال صرف تامين زير ساختها و اوليه ها شد،‌چه امكانات زندگي و چه حيطه هاي كاري. امثال هم كه سال جهاد اقتصاديه صرفا دارم به افزايش نقدينگي و پس انداز فكر ميكنم. كاري به مسائل پيراموني و فروپاشي اقتصادي كشور ندارم. من راه خودم رو ميرم.

موسيقي رو مجبورا ادامه ندادم. استاد ندارم. وقت هم ندارم. طراحي رو شروع كردم و عكاسي. جاهاي مختلف عكس ميزارم و بازخورد خوبي ميگيرم. خيلي جدي نيست برام و هيچ وقت ممر درآمد نيست ولي سرگرمي خوبيه.

دوستان خوبي پيدا كردم. البته در حد دوست. كماكان كسي رو ندارم براي درددل كردن. همه دنبال گوش هستند بيشتر. مي خواند شنيده بشند. ياد گرفتم فقط گوش بدم. همين باعث ميشه عده اي دور و بر باشند. تا زماني هم هستند كه شنيده باشند يا تاييد شند. مسخره ست ولي بازم از هبچ چيز بهتره.

همين

و ديگرهيچ

ازدواج از دیدگاه اوشو

2010-08-18T19:09:00.001+04:30

ازدواج بايد در مرتبه دوم باشد، پديده ي اوليه بايد عشق باشد؛ آنوقت مي توانيد باهم باشيد. اين باهم بودن، بايد يك دوستي و يك مسئوليت باشد. وقتي كه دو نفر عاشق يكديگرباشند، مسئول هستند، از يكديگر مراقبت مي كنند. براي ايجاد چنين مسئوليت ومراقبتي به هيچ قانوني نياز نيست؛ هيچ قانوني قادر به ايجاد آن نيست. در بالاترين حدّ، قانون مي تواند ساختاري تشريفاتي بر شماتحميل كند كه عشق و دوستي شما را نابود خواهد كرد.

درعين حال، چون بايد در يك جامعه زندگي كنيد، مي توانيد ازدواج كنيد، ولي ازدواج بايد در مرتبه دوم بماند. ازدواج بايد فقط به اين دليل باشد كه شما يكديگر را دوست داريد؛ ازدواج بايد حاصل عشق شما باشد، نه برعكس. در گذشته چنين بوده كه اول ازدواج مي كردند و سپس مي توانستند همديگر را دوست داشته باشند.

اين غيرممكن است: كسي نمي تواند عشق را اداره كند، هيچكس قدرت ندارد كه عشق را خلق كند. عشق وقتي روي مي دهدكه اتفاق افتاده باشد.

مي تواني دو نفر را كنار همديگر قرار دهي. و اين كاري است كه در طول قرون انجام شده است. اين دو نفر را به ازدواج هم مي آوريد. و وقتيكه دو نفر باهم باشند، شروع مي كنند به دوست داشتن همديگر. درست مانند خواهران كه برادرانشان رادوست دارند و برادراني كه خواهرشان را دوست دارند. اين يك ترتيبات تحميلي است. و وقتيكه دو نفر باهم هستند، نوعي ازخوش آمدن و دوست داشتن پديد مي آيد و اين دو نفر به هم متكّي مي شوند و از همديگر استفاده مي كنند.

ولي عشق؟! اين رابطه اي كاملاً متفاوت است. اگر ازدواج اول بيايد، تقريباً غيرممكن است كه عشق هرگز بتواند رخ دهد.

درواقع، ازدواج را براي ممانعت از عشق ابداع كرده اند، زيرا عشق خطرناك است. عشق تو را به چنان اوج هايي از خوشي وسرور و شعف و شعر مي برد كه براي جامعه خطرناك است تا به مردم اجازه دهد تا چنان بلندايي بالا بروند و چيزها را از آن ژرفاها و از آن بلندي ها ببينند. زيرا اگر فردي عشق را بشناسد، ديگر چيزهاي ديگر هرگز او را ارضاء نخواهند كرد. آنوقت ديگر نمي تواني او را با يك حساب بانكي درشت راضي نگه داري، نه. حساب بانكي درشت كمكي نخواهد كرد، اينك او چيزي درمورد ثروت واقعي مي داند.

اگر انساني عشق را شناخته و آن بلندي هاي شعف انگيز را تجربه كرده باشد، قادر نخواهي بود كه او را جذب بازي هاي سياسي كني. چه اهميتي دارد؟! قادر نيستي او را به كارهاي زشت غيرانساني وادار كني. او ترجيح مي دهد كه انساني فقير باقي بماند، ولي عشقش جاري باشد. زماني كه عشق را بكشي ــ و ازدواج تلاشي است براي كشتن عشق ــ وقتي كه عشق را بكشي،آنگاه آن انرژي فرد كه ديگر در عشق مصرف نمي شود، در دسترس جامعه است تا از آن بهره كشي شود.

مي تواني از او يك سرباز بسازي، او سربازي خطرناك خواهد بود. او آماده است تا بكشد ــ هربهانه اي كافي است كه او براي كشتن يا كشته شدن آماده شود. او لبريز از ناكامي ها و خشم هاست: مي تواني او را به هرجهتِ جاه طلبانه اي سوق بدهي.

او يك سياست كار خواهد شد....

كساني هستند كه عشق را نشناخته اند. عشقي كه ناكام مانده باشد، به طمعي عظيم تبديل مي شود: عشقِ ناكام مانده به خشونتي عظيم تبديل مي شود و تو را وارد دنياي جاه طلبي ها مي كند. عشقِ ناكام مانده، بسيار ويرانگر است.

ولي جامعه به افراد ويرانگر نياز دارد. به ارتش هاي بزرگ نياز دارد؛ به ارتش هايي از سياست بازها نياز دارد، به لشگرهايي از منشي ها، كارمندان دفتري و غيره نياز دارد. جامعه به افرادي نياز دارد كه بتوانند هركاري را انجام دهند. زيرا آنان در زندگي،هيچ چيز والا را نشناخته اند. آنان هرگز لحظاتي شاعرانه را در زندگي لمس نكرده اند؛ آنان مي توانند تمام عمر به شمارش پول ادامه بدهند و فكر كنند كه همه ي زندگي همين است.

عشق خطرناك است.

من مايلم كه عشق در دسترس همه قرار داشته باشد. و اگر ازدواجي صورت مي گيرد، بايد محصولي جانبي از عشق باشد و بايددر مرتبه دوم قرار بگيرد.

اگر روزي عشق از بين رفت، براي ازبين بردن ازدواج هيچ مانعي نبايد وجود داشته باشد. اگر دو نفر بخواهند ازدواج كنند، هردوبايد باهم توافق داشته باشند. ولي براي طلاق گرفتن، حتي اگر يك نفر بخواهد طلاق بگيرد، همين بايد كافي باشد. براي طلاق نبايد به توافق دو نفر نياز باشد. هم اكنون، براي ازدواج هيچ مانعي وجود ندارد. هر دو احمقي مي توانند به اداره ثبت بروند وازدواج كنند! ولي براي طلاق هزار و يك مانع وجود دارد.

اين رويكردي بسيار جنون آميز است.

به نظر من، وقتي دو نفر بخواهند ازدواج كنند، انواع موانع بايد ايجاد شود: بايد به آنان گفته شود: ”دوسال صبر كنيد. دوسال باهم زندگي كنيد و پس از دو سال، اگر بازهم مايل به ازدواج باهم بوديد، برگرديد.“

مردم بايد مجاز باشند باهم زندگي كنند تا بتوانند خودشان را بشناسند و ببينند كه آيا باهم جور هستند يا نه؟ آيا مي توانند در زندگي باهم يك هماهنگي ايجاد كنند يا نه؟

ولي هركسي مي تواند به دفتر ثبت ازدواج برود و ازدواج كند و هيچكس برايشان مانعي ايجاد نمي كند. اين مسخره است. ووقتي بخواهي كه جدا شوي، آنوقت تمام دادگاه ها و قانون و پليس و همه هستند تا مانع تو شوند! جامعه با ازدواج موافق است و باطلاق مخالف.

من نه با ازدواج موافق هستم و نه با طلاق. به نظر من، بين مردم فقط بايد يك رابطه دوستانه، يك مسئوليت و يك حمايت وجودداشته باشد. و اگر آن روز دور است، تا آن زمان نبايد اجازه داد كه ازدواج امري آسان باشد. مردم بايد فرصت بيابند تا يكديگررا آزمايش كنند، در انواع موقعيت ها با هم زندگي كنند. ازدواج، فقط به دلايل احساسات شاعرانه و عشق در نگاه اول، نبايد مجازباشد.

بگذار اوضاع خنك شود، بگذار اوضاع معمولي شود، بگذار تا ببينند چگونه با زندگي معمولي و مشكلات روزمرّه كنار مي آيند و تنهادر آن صورت بايد مجاز باشند كه با هم ازدواج كنند.

آن ازدواج نيز بايد موقتي باشد. شايد بايد هر دو سال يك بار بازگردند و آن را تمديد كنند؛ اگر برنگشتند، ازدواج پايان يافته است.

مجوز ازدواج بايد هردوسال تمديد شود و اگر بخواهند از هم جدا شوند، هيچ مانعي نبايد ايجاد شود.

من بي تو ذاتا يك مرده ام

2010-05-08T06:27:00.001+04:30

.

نمي دانم چند روز گذشته است
گرچه سالياني طولاني به نظر مي رسد
پا به سن گذاشتم
پير شدم
به خاطر اين جدايي.

نمي دانم چند سال گذشته است
اولين اشكي كه از چشمانم چكيد
آنگاه كه پناهگاهي جز نوشته هايم نداشتم
تو ساكت شدي
و من گريه هايم را فرياد زدم
سالهايي بس طولاني
شايد هم يك عمر
چون يك ني شدم با حكايت حزينش
همه چيزم را بردي
اميدم را
زندگيم را
همه رابردي
مرا فراموش كردي

گم شده ام
راهم را نميابم
و تو را مي جويم
در حاليكه اميدي به نجات از تاريكي ام ندارم
و من ذاتا بي تو خود تاريكي ام
و براي اولين بار از باختن ترسيدم
و شايد باختن اين مبارزه

و چون هنوز زنده ام...
كور سوي اميد باقيست.

و باز تو ساكتي
سكوت حق توست
كشتن من نيز
چه
من بي تو ذاتا يك مرده ام.

پ.ن. اين روزها بسيار دلتنگم... باز يك شب را تا به صبح به تو فكر كردم ... چاي، سيگار و اشك و روياي تو

روزنامه

2010-05-02T02:58:00.000+04:30

روزهاي پركاري رو ميگذرونم. مشغله به قدري زياده كه فرصت براي سر خاروندن ندارم ولي با همه اين اوصاف سرگرمي قديمم يعني كوه رفتن رو مدتيه شروع كردم. هر آخر هفته يك جا.

مدتيه دنبال يه گروه خوب گوهنوردي و پياده روي ميگردم كه حداقل تنها نرم ولي متاسفانه افراد با علايق مشابه كم پيدا ميشند يا اصلا پيدا نميشند.

ببينيم چه خواهد شد

يك سال آضگار (آذگار؟ آزگار؟شايدم عاضگار؟)

2010-04-03T04:22:00.006+04:30

گذشته اي دور بود
آنكه رفت و بازنگشت
آنكه بازگشت و نديد

پ.ن. يك سالگيمان را گرامي ميداريم؛ همين!

وسايل اياب و ذهاب هم نداريم. لطفا با اتوبوس شركت واحد خودتون باييد و خودتون بريد!

سيزده بدر

2010-04-01T21:59:00.000+04:30

دومين سيزده بدر در تنهايي. خونه مي مونم تمام روز رو. حس جمعيت زياد و شلوغي و كثيفي رو ندارم.

ديشب براي خودم حس غريبي داشتم. نوعي اطمينان و آرامش قلبي. آن قديمها اينكه روزي در تنهايي بميرم نگرانم ميكرد. اين روزها ديگه هميشه انتظارش رو دارم. به نظر مي رسه سرنوشت محتوممه. بميرم بي آنكه كسي بدونه. حس آرامشي كه به آدم ميده بي نظيره.

پ.ن. نوشته اي نوشتم در تحليل دوستيابي و ازدواج اينترنتي. هنوز به تكميل نياز داره. اميدوارم فرصت تكميلش باشه.

عيد

2010-03-20T20:05:00.003+03:30

امسال رو مثل پارسال پيش بابا هستم. تو 780 كيلومتري تهران. لب مرز. 30 كيلومتري نوار مرزي. من و اون و خواهرش كه البته اين آخري چند هزار كيلومتر راه اومده كه اينجا باشه. تو برف و سرما و يخ. هواي زادگاه چه دل انگيزه.

به طرز شگفت آوري خالي از آرزو هستم. هيچ چي. به نظر ميرسه خيلي قانع شدم. به اينكه هر چه پيش آيد خوش آيد. تو قيد اين نيستم كه زندگي چه مي تونه بهم بده. هر چه داده برام خوب بوده. هر چه هم كه بخواد بده ... خدا بده بركت. ما كه راضي ايم.

بابا داره از تنهاييش نهايت استفاده رو ميكنه. همينكه راضيه من هم راضي ام. از ديشب كه رسيدم تا الان يه سري كار بهم داده كه انجام دادم. سيم كشي و بنايي و نجاري. بعدشم چند جايي با هم رفتيم، يكي دو تا خريد و سر زدن ها و اينا. راننده آژانس در اختيار هستم براي اين چند روز. هم اينكه وصيت كرد اگر چيزيش شد سهم الارث دو پسر و يك دخترش برابر باشه، يعني دختر برابر پسر. ما كه از اولش حرفي نداشتيم ولي نمي دونم چرا اين روزها از اين نوع وصايع و نصايح زياد ازش مي شنويم.

همين

سال نوي همه مبارك.

پ.ن. فكر مي كردم به عيد پارسال. به تمام اتفاقاتي كه سال گذشته افتاد. چي فكر ميكردم چي شد. به اين نتيجه رسيدم: سال 1388 يكي از بهترين سالهاي زندگيم بود. بسيار بيشتر از آنچه كه فكر ميكردم به دست آوردم. بسيار پربار بود. تو اين سال دو اتفاق غير منتظره برام افتاد كه هر دو نقاط عطفي بودند كه باعث جهشهاي بزرگ تو زندگيم شدند. سومي مونده. سال 1389 سال شروع مرحله سوم خواهد بود كه نقطه عطفي كه از اون حاصل ميشه بسيار بزرگتر و مهمتر از نقطات عطف قبلي خواهد بود.
ببينيم چي پيش مياد

در ضمن... از ليست قبلي سوئد منتفي شد.

.

چند راهي

2010-03-18T02:03:00.000+03:30

ايران، كانادا، سوئد ... مسئله اين است

بدترين شرايط زماني پيش مياد كه بخواي سرنوشت زندگيت رو از بيخ بسازي و بياري بالا. لذت آزادي انتخاب در كنار مشكل تعداد انتخاب كه راههاي زيادي پيش روت ميزارند بدون اينكه بتوني يكي رو به يكي ديگه در ظاهر ترجيح بدي.

ولي دارم به نتيجه مي رسم. به سختي. فقط جسارت تصميم گيري لازمه و قبول ريسكش... باشد كه رستگار شويم

شب عيد

2010-03-16T00:14:00.000+03:30

تو اين روزهاي آخر سال همه چيز دوندگيه و تلاش. شلوغترين روزهاي عمرم رو دارم مي گذرونم. تا حالا به ياد ندارم اين همه گرفتار باشم. گرفتاري خوب. تنها ايرادي كه هست اينه كه آبياري نهالي كه تازه در حال رشده رو با تاخير مواجه مي كنه. اين نهال توجه لازم داره براي اينكه اصلا مشخص بشه تداوم خواهد داشت يا نه. اين موضوع يك طرف، كارهاي شركت يك طرف، پروژه هاي دچار تاخير يك طرف، كارهاي عمه هم يك طرف. عمه اي كه ديگه براي اثبات مهاجرت دائميش براي آخرين بار اومده كه لوازم منزلش رو بفروشه.

زندگي به شدت تمام در حال جريانه

آخر هفته عازم سفرم. براي سه روزمنزل پدري خواهم بود. بعد دوباره برميگردم تهران براي ادامه كارها

همين!

حكايت جدايي

2010-02-24T21:37:00.003+03:30

.

مرد به زن گفت:
تو را دوست دارم
خيلي زياد
همانگونه كه قلبم را چون جسمي شيشه اي در مشتهايم مي فشارم
تا جايي كه دستانم خونين شوند
بشكنند
در نهايت محبت

مرد به زن گفت:
تو را دوست دارم
خيلي زياد،
كيلومترها عميق، كيلومترها صادقانه
صد در صد، هزار و پانصد درصد
بي نهايت در صد ...

زن به مرد گفت:
آري، ديدم
با لبهايم، با قلبم، با مغزم؛
با عشق، با ترس، با احترام.
و اكنون هر چه بگويم
آن است كه تو در تاريكي زمزمه وار به من آموختي

و من ديگر
مي دانم:
خاك
-چون مادري زيبا رو-
آخرين و زيباترين فرزندش را شير خواهد داد ...
ولي چه كنم؟
گيسوانم پيچيده اند
بر انگشتان درحال مرگت
و زنده ماندن ديگر امكان ناپذير است.

تو
بايد بروي،
در حاليكه
به چشمان كودكي تازه متولد شده مي نگري ...

تو
بايد بروي،
و مرا ترك كني.

يكديگر را در آغوش گرفتند

كتابي بر زمين افتاد ..

پنجره اي بسته شد ...

و آنگاه جدا شدند ...

ناظم حكمت ران

.

زنگ تفريح

2010-02-24T01:23:00.000+03:30

خب...حيف ديدم اين موضوع رو به اشتراك نزارم.

دوست عزيزم «فرياد» ترانه جديدش رو منتشر كرده كه مي تونيد از اينجا بگيريد. براش آرزوي موفقيت دارم. البته از عكس روي آلبومش اصلا خوشم نيومد. به خودشم گفتم. خودش خيلي خوشتيپتر از عكسشه (خنده)

من خودم شخصا موسيقي كار ميكنم ولي هيچ وقت نتونستم با موسيقي فارسي مخصوصا اين تيپيش ارتباط بر قرار كنم، همونطور كه نتونستم با موسيقي غربي اخت بشم. ولي خب... دوست فرق داره. حالا تو هر زبان و با هر سيستمي كه باشه هميشه عزيزه.

مرداني كه بيش از هشت ساعت كار مي‌كنند بيشتر متقاضي طلاقند

2010-02-22T00:53:00.000+03:30

.

مرداني كه بيش از هشت ساعت كار مي‌كنند بيشتر متقاضي طلاقند

مديركل دفتر امور آسيب‌ديدگان اجتماعي سازمان بهزيستي كشور با بيان اينكه 35 هزار و 604 زوج در نه ماهه اول سال به مراكز مداخله در خانواده بهزيستي به منظور كاهش طلاق مراجعه كردند، خاطر نشان كرد: «در حال حاضر 127 مركز كاهش طلاق در كشور وجود دارد كه به طور ميانگين 40 درصد مراجعه‌كنندگان به سازش قطعي رسيده‌اند و 41 درصد مراجعه‌كنندگان زن و شوهر، 37 درصد زنان و 19 درصد مردان بوده‌اند.»

او افزود: «62 درصد افرادي كه به مراكز كاهش طلاق مراجعه كردند ميزان مراجعه آنها از يك ماه به دو ماه كاهش يافته و اكثر زنان و مرداني كه متقاضي طلاق بودند تحصيلات راهنمايي يا ابتدايي داشته‌اند.»

موسوي‌چلك ادامه داد: «40 درصد از مردان مراجعه‌كننده مجبور بودند كه طي روز بيش از هشت ساعت كار كنند؛ 51 درصد از زوجين قبل از طلاق سابقه متاركه داشته و نزديك به 10 درصد مردان مراجعه‌كننده از نظر سني كوچك‌تر از زن هستند.»

او با ارائه اين آمار افزود: «چهار درصد مردان و نه درصد از زنان مراجعه‌كننده و متقاضي به طلاق ازدواج اجباري داشتند؛ 21 درصد نسبت فاميلي داشته، 79 درصد نسبتي نداشته و ده درصد مردان و هشت درصد نيز زنان در گذشته سابقه‌ ازدواج داشته‌اند اما اكثريت افرادي كه مراجعه كردند سابقه نامزدي نداشتند.»

موسوي چلك در ادامه به علت‌هاي اصلي وقوع طلاق در ميان زوجين پرداخت و گفت: «اكثر افراد به دليل دخالت اطرافيان، عدم محبت زوجين، مواد مخدر، عدم مهارت حل مساله، نارضايتي از روابط زناشويي و سوءظن درخواست طلاق‌ داده‌اند.»

پ.ن. اين يعني حس غبن ... حمالي براي كسي كه قدرش رو نمي دونه. البته شايد به دليل عدم توجه كافي به طرف مقابل. به هر حال زندگي امروزي همينه كه هست. مي خواي بخواه، نمي خواي نخواه!

.

زينده گاني

2010-02-19T01:03:00.002+03:30

زندگاني بازه ايست بين بيدار شدن و خوابيدن.

روزهاي زوج آدم از اول صبح اصلاح مي كند، صبحانه هورت ميكشد، كت و شلوار مي پوشد، مي رود پايين ماشين را روشن ميكند، 7 دقيقه بعدش مي رسد شركت، كار ميكند، ناهار مي خورد و باز كار مي كند، آخر وقت حوصله اش سر مي رود، زنگ ميزند به يك شركت ديگر، تلپ مي شود آنجا، شام مي خورد. بر ميگردد خانه.

روزهاي فرد هم چون درب طويله اي بنام تهران بر روي پلاك فرد ها باز ميشود، از همان اول صبح از كار جيم ميشود مي رود شركت به شركت بازديد دوره اي. آخر شب دير تر و خسته تر ولي در عين حال با جيب پر تر مي رسد منزل.

پنجشنبه ها هم به امورات اداري مي رسد.

جمعه ها هم طبق روال بهشت زهرا و گردگيري خانه و آشپزي هفتگي.

خدا هر چه صلاح است بر سر راه بندگان خود قرار دهد!

روزمرگي شيرين

2010-02-03T01:47:00.000+03:30

بهترين راه حل براي پيشگيري از عواقب فكر و خيال كاره. همزمان 4 جا كار ميكنم، در سمتهاي مختلف. شب هم كه مي رسم منزل كار روي يك پروژه كه شخصي گرفتمش شروع ميشه. اما همين كار مستمر و بي وقفه هم نياز به توقف ولو كوتاه داره. تو همين هفته گذشته براي سه نفر كار پيدا كردم. كاملا اتفاقي (فرض مي كنيم اتفاقي) ازم پرسيده ميشه كاري سراغ داري؟ به اولين كسي كه به ذهنم مي رسه زنگ ميزنم و مشخصات جوينده كار رو مي گم و جالب اينكه بلا استثنا نفري كه بهش زنگ زدم نيازمند چنين فرديه. تا حدي كه براي دختر خانم تازه فارغ التحصيل صاحبخانه هم كار پيدا كردم. خودم فكر نمي كردم اينقدر برش داشته باشم ولي به نظر مي رسه هر كس كه معرفي ميكنم مورد تاييده. به هر حال اين هم كاريه واسه خودش. به خودم اميدوار شدم.

ديشب پس از مدتها به يك مهماني دعوت شدم. چقدر هم چسبيد. از هر دري صحبت كرديم. شاعر و آهنگسازي هم در جمع بود كه كمي مشاعره كرديم. تسلط من به ادبيات مدرن تركيه براش جالب بود و علاقمند بود بيشتر در اين مورد با هم صحبت كنيم. قولش رو گرفتم سر صحنه ضبط و استوديو همراهش برم. برام جالبه. هرچند سبك زندگي سوپر استارها هيچ وقت جذبم نكرده.

از ساعت تقريبا 9 صبح تا 5 عصر يك سره گوشيم زنگ مي خوره اين روزها. قرارداد پشتيباني كه بستم باعث شده تقريبا از همه شركتها و كارخانجات مطرح باهام تماس داشته باشند. برام خوبه ارتباطاتم رو به حداكثر برسونم. قدر اين شرايط رو هم مي دونم.

چند روز پيش يكي از دوستان سوالي ازم پرسيد كه هنوز فكرم رو مشغول نگه داشته. اگر برگرده چه مي كنم؟ اون موقع جواب داده بودم كه بر نمي گرده. برگرده هم شرايط ديگه اون شرايط قبلي نيست. فكر كردم و فكر كردم و فكر كردم. پاسخ كماكان همون بود. برگشتنش امكان ناپذيره. اين رفتن هميشگي بود. ولي تكليف حال چيه؟ جوابم اينه: كار! غير از كار هيچ راه ديگه اي برام قابل تصور نيست. با تمام قوا دارم سعي ميكنم خودم رو مشغول نگه دارم كه درگير افكار مزخرف نشم. بي تعارف خودم خوب ميدونم كه شانسي براي زندگي دوم و تشكيل خانواده ندارم. با وجود قطع كامل و مطلق ارتباط به هر حال اسمش روي آدم هست. چند وقت پيش يكي بهم گفت كه اگر هم كسي رو پيدا كني معمولا اين سوال پرسيده مبشه كه مثلا چرا دادگاه صلاحيت نگهداري از بچه ها رو به من نداده. حتما چيزكي بوده كه اينطوري شده. حالا بيا و درستش كن. تو اين مورد من ترجيح ميدم روي سوال رو پاك كنم!

زندگي به آرامي در جريانه. اصلا نمي فهمم كي شب ميشه و كي صبح ميشه. اينطوري براي خودم خيلي بهتره.

فعلا همين

ساعت چهار ... نيستي

2010-01-23T22:08:00.007+03:30

ساعت چهار ... نيستي
ساعت پنج ... نيستي
شش ...
هفت ...
روز بعد ...
و روزهاي بعد ...

كتاب مي خوانم
درونش تويي
ترانه گوش مي دهم
درونش تو
مي نشينم غذايم را مي خورم
روبرويم تو نشسته اي
كار ميكنم
روبرويم تو

زيباترين دريا، درياييست كه هنوز كشف نشده
زيباترين كودك، هنوز به دنيا نيامده
زيباترين روزهايمان، هنوز تجربه نشده اند
و زيباترين جملاتي كه بايد به تو بگويم، هنوز گفته نشده اند

و او اينك چه مي كند؟
الان، همين الان
خانه است يا در خيابان؟
كار مي كند يا آرميده
شايد دستش را بلند كرده
و اين حركتش چگونه آن بازوي سپيد و بلندش را به نمايش مي گذارد

او اينك چه مي كند؟
الان، همين الان
شايد بچه گربه اي روي زانوانش گرفته، نوازش مي كند
شايد قدم مي زند، در حال بلند كردن پايش
آن پاهاي نازنيني كه در آن روزهاي تيره ام او را به سمتم مي آوردند

آيا به من فكر مي كند؟
يا چه مي دانم ... اينكه چرا لوبيا نمي پزد؟
و يا شايد به اينكه چرا بسياري از انسانها چنين تيره بختند؟

او اكنون به چه فكر ميكند؟
الان، همين الان

ناظم حكمت

2010-01-22T21:13:00.000+03:30

.

فرصت يعني در زمان مناسب در مكان مناسب بودن و البته آمادگي قبلي هم شرط اصليست. زندگي همه اش شده است اين كه در زمان مناسب در مكان نامناسب هستي يا در زمان نامناسب در مكان مناسب. آن وقت به اين نتيجه مي رسي كه براي استفاده از فرصتها بايد حداقل 10 سال كوچكتر مي بودي. يك مشكل ديگر پيش مي آيد: آنوقت هم كه اين تجربه را نداشتي. يعني همان آمادگي. زندگي ات ميشد باز همان چرخه اي كه از درونش بيرون آمدي. هر چه باشد تفاوت تو با آنها اين است كه كوله باري از تجربه داري. به هر حال ... مسخره تر از اين نمي شود. مي خواهندت چون با ادبي، ملاحظات را رعايت مي كني، آدم خوبي هستي، كمكشان ميكني، ... ولي هيچكس نمي پرسد در پس چهره اين آدم آرام چه نيازهاييست و چه تمناهايي. يا بدبينانه اينكه دستت را كه رو بازي ميكني كسي باور نمي كند آنچه را كه نشان مي دهي. همه ياد گرفته اند رياكاري را، حقه بازي را. عاملند و چنين انتظاري نيز دارند. دروغ را بيشتر از راست مي پذيرند و باور ميكنند. به قولي ... اينجا ايران است، همه اينطور ياد گرفته اند و عادت كرده اند.

مي نشيني به در و ديوار نگاه ميكني. بلند مي شوي اتاق را قدم ميزني. لامصب بزرگتر از نيازت است. مي نشيني كمي كار ميكني. يا كتابي باز ميكني. فكرت مغشوش است. آيا اشتباه ميكنم؟ كتمان كنم؟ دروغ بگويم؟ هي از خودت مي پرسي و مي پرسي. بي نتيجه. دوباره در و ديوار را نگاه ميكني. دوباره بلند ميشوي قدم مي زني. دوباره كار ميكني يا كتابي باز ميكني. و باز دوباره.

پ.ن.: امروز بهشت زهرا رفتم پيش آنا. بنده خدا هنوز هم نگران من است مبادا از مدرسه فرار كنم. ديشب خوابش را ديده بودم. مال زمان 7 سالگي. بيست و دو ساله بودم كه رفت. يكي دو ساعتي كه پيشش بودم تمام غصه هاي دنيا را خالي كردم و آمدم. باز خدا رو شكر كسي را در تهران دارم كه بي منت و بهانه مهمانش شوم و بي دغدغه و خجالت پيشش گريه كنم.

.

شرح حال

2010-01-20T22:48:00.001+03:30

.

اگر از حال من مي پرسيد ملالي نيست جز دوري روي شما! نفس مي كشم، زنده ام، ولي زندگي؟ نمي دونم.

فعلا همه چيز خوبه. كار تثبيت شده. همكار جديد رو مشخص كردم. خونه تحويل گرفته شده و توش ساكنم. جاي خوبيه با همسايه هاي خوب. ضلع جنوبي دانشگاه عشق سنگك، يا شايدم عشق مدرك! با اينكه هنوز بعضي اثاثيه تو كارتن هستند ولي اصل كاريها رو چيدم. درگير كار هستم و زمان زيادي براي رسيدن به خودم ندارم. يك قرارداد كار، يك قرارداد مشاوره، يك قرارداد نگهداري و يك قرارداد انجام پروژه حاصل فعاليت هفته پيش بود. هفته اي كه روز جمعه با اسباب كشي شروع شد و هم زمان يك سفر دو روزه به تبريز براي آوردن باقي لوازم و يك سفر به خانه پدري. دوباره اجازه ديدن بچه ها را نداد، يك اتمام حجت ديگر به اتمام حجتهاي قبلي اضافه شد. خستگي 36 ساعت رانندگي بدون وقفه را روز دوشنبه درآوردم. سه شنبه و چهارشنبه هم به كار گذشت. همه چيز خوبه و ملالي نيست جز دوري روي شما.

اين بار خانه حسابي تر و تميزه. پرده ها را از تبريز آوردم. خيلي خوش رنگ اند. به مرور ولي با سليقه تمام مشغول چيدن لوازم هستم. از دو هفته پيش عضو سايت ايران زندگي شدم ولي فكر نكنم چيز مالي باشه. شخصيتها كاغذي اند. همان داستان هميشگي خونه و ماشين آخرين مدل. عمه محترمه حدود يك ماه ديگه قراره بياد ايران. گفته كم و كسري لوازم منزل رو تامين مي كنه. مي خواد بقيه رو حراج كنه. براي اونها هم ديگه ظاهرا برگشتي در كار نخواهد بود.

امتحان زبان IELTS باز عقب مي افته. زمان كمه و كار زياد. جزئي مطالعه لازم دارم كه بايد فرصتش بشه. تو زبان مشكلي ندارم. همين جزئي مطالعه فقط در جهت افزايش اعتماد بنفسه و بس. يه زماني ديكشنري گويا بودم ولي الان دايره لغاتم محدود شده. كارهاي عقب مونده رو كه تموم كنم حتما بايد به اون هم برسم. كلا اميدي به زندگي تو ايران ندارم ولي امكان تكون خوردن هم نيست. يه خورده اراده بيشتر لازمه.

با وجود همه اين موفقيتها حظ دروني ندارم. فكر ميكنم حتي فكر پيدا كردن دوست، چه از نوع اجتماعي و چه از نوع صميمي، فقط يك نوع بهانه باشه. از اون نوع بهانه هايي كه تو خلا بوجود مياند. فكر مي كنم مشكل جاي ديگريست و اينها به نوعي مفر. گره رو بايد پيدا كنم. تو ذهنمه به حسينيه حاج قادر شباني سر بزنم ولي نمي دونم اگر برم اونجا چي بايد بگم. كاملا خالي ام.

در چنين شرايطي تنها يك راه حل براي مقابله مشكلات هست: كار و كار و كار ... بدون فرصت فكر كردن.

.

شرق تهران

2010-01-10T01:09:00.001+03:30

امروز چقدر درگير بودم!

شركتي كه بايد مديريت انفورماتيكش رو بر عهده بگيرم آگهي استخدام داده بود. از پيش از ظهر تا ساعت 4 عصر اونجا بودم براي مصاحبه داوطلبها. عموما هر كس مراجعه كرد كمي تا قسمتي مناسب بود. فكر نكنم از بابت جذب نيرو و استخدام همكار مشكلي داشته باشم. عصر رفتم دنبال بنگاهها. چند مورد ديگه ديدم. كلا دور سوئيت ها خط قرمز كشيدم. منطقه به حد اشباع دانشجو داره كه باعث شده سوئيتها با آپارتمانهاي كوچيك چندان تفاوت قيمت نداشته باشند. يك مورد آپارتمان حوالي ميدون پروين و يك مورد ديگه خيابون پاييني دانشگاه علم و صنعت نشون كردم. هر دو مورد بد نيستند، با پاركينگ و انباري، نقاشي شده و تر و تميز. تا ببينيم قسمت چي ميشه.

آقا شما مجرديد؟

2010-01-08T22:25:00.002+03:30

ظاهرا پيدا كردن مورد اجاره در شرق تهران اون هم به صورت مجردي كاري بسيار سخته. همون ابتدا توضيح ميدم كه متراژ خيلي كوچيك مي خوام. با بررسيهايي كه كردم ديدم حتي متراژ 50 - 60 متر هم برام خيلي بزرگه. زندگي درويشي رو چه به اين ريخت و پاش ها! اشكال اونجاست كه خانه هاي كوچك تقريبا با بزرگترها هم قيمتند. سوئيتها بلا استثنا در حد خرابه. يا اينكه يك مالك فضول بالا سرته.

خود بنگاهي بهم ميگه نگو مجردي. ميگم كه چي بشه؟ يكي ديگه مي گه برو يكي رو پيدا كن با هم زندگي كنيد اجاره نصف ميشه. با مبلغ اجاره اصلا مشكلي ندارم چون در هر شرايط حقوقم كفاف ميده ولي براي چي الكي پول زبون بسته رو بريزم تو حلق مالكها؟ سرمايه اي ميشه هدر رفته.

امروز از 10 صبح تا 9 شب، از فلكه دوم تهران پارس تا استقلال، از خاك سفيد تا نارمك رو گشتم. فردا با يك دوست كار بلد و مسلط به منتطقه نتيجه رو بايد بررسي كنيم كه چي خوبه و كجا خوبه. ايده آل خودم خونه اي هستش كه بشه توش مستقر بشم و همزمان كار هم بكنم. اينطوري از مشتريهايي كه مي خواند من پيششون باشم هم مستقل ميشم ولي دوست دارم يك حرف هستش و پيدا شدن جاي مناسب يك حرف ديگه. نه سر و صدايي دارم و نه رفت و آمد بي موردي. ولي خانه مجردي اسمش روي خودش هست. مالكي كه اين ريسك رو مي كنه جبرانش رو ميكشه رو قيمتها. يادش بخير... سالها خودم تو جايگاه موجر بودم و به هيچ مستاجري سخت نگرفتم. تا سه شنبه به خودم فرصت دادم كه بگردم بعد يكي رو انتخاب كنم. فصل مناسبي هست براي اجاره ولي وقت من مناسب نيست. صداي همه دوستان كه جايگاه مشتري رو هم برام دارند دراومده كه «كي مستقر ميشي و كار رو شروع مي كني».

چه خوب مي شد دختري تو شرايط خودم پيدا مي شد كه شرايطمون به همديگه بخوره با هم بريم زير يك سقف ولي در حال حاضر اين فقط يك روياست. دخترهاي اين دوره و زمانه منزل شخصي مي خواند و ماشين آخرين مدل و كلي طلا!

خسته ام بد جور

قدرت ريسك

2010-01-02T00:04:00.000+03:30

لذتي دارد توصيف ناشدني. قبلا اگر با پانزده ميليون تومن جرات انجام حركتي را نداشتم و ساعتها حساب سود و زيان مي كردم الان با حدود كمتر از يك ميليون تومن بدون لحظه اي ترديد و با خيال آسوده ريسك مي كنم.

و بدينوسيله محل كارمان عوض مي شود و مي شويم مدير انفورماتيك يك شركت كوچك. با حقوق و امتيازات بالاتر.

به تبع آن هم منزل به شرق تهران منتقل خواهد شد و از فردا بايد به دنبال خانه جديد باشم. جايي در حوالي تهران پارس. سنت حسنه نزديك بودن خانه به محل كار را من سالهاست رعايت مي كنم.

پي نوشت:
خودم هم مي دونم كه اوضاع حتي خيلي بهتر از چيزي شده كه تصور ميكردم. تنها چيزي كه اذيت مي كنه تنهاييست. پست قبلي هم نتيجه اين حس بود.
هفته پيش پيغام فرستاده بودم كه دفترچه بيمه بچه ها را بفرستند تمديد كنم. از واسطهء پيغام جواب آمد كه نخواستند و ندادند. آدم لجباز بيشتر از اينكه به ديگران ضرري برسونه خودش را نابود مي كنه.

عادت

2010-01-01T00:37:00.002+03:30

تهران كه بودم يك هفته هر روز كار بود و تلاش، خانواده و بچه ها.

تهران كه بودم عادت داشتيم آخر هفته ها دست جمعي خارج شهر باشيم، كم كمش امامزاده داوود، لواسان، فشم و ديزين و ... .

تهران كه بودم عادت داشتم به خريد عمده از ميدان تره بار.

تهران كه بودم عادت داشتم به ديد و بازديدها و مهمانيها، به شلوغي و سر و صدا.

تهران كه بودم ... .

تبريز كه رفتم شد خريد هفتگي، ميوه و سبزي و كيك و بيسكويت.

تبريز كه رفتم شد گاه به گاه بازار و راسته كوچه و بازار گرجيها.

تبريز كه رفتم دور و بريها هم فرق كردند. چه به خوب و چه به بد.

تبريز كه رفتم سفرها ديگر تنهايي انجام ميشد به سرزمين پدري ولي باز هم خوب بود.

تبريز كه رفتم ... .

الان دوباره تهرانم،

بزرگترين خريدم عبارت است از نيم كيلو ميوه و نيم كيلو سيب زميني - كه بايد كلي به فروشنده توضيح بدهي كه بيشتر به دردت نمي خورد - و چند تا نان.

و تنهايي و ديوارها و سقف و نوري كه از پنجره مي تابد،

و سكوت و كار.

تا كي؟

نمي دانم.

پي نوشتها:

1. چند بار سعي كردم اطراف دوري بزنم. جز مصرف بنزين و خستگي چيزي نماند. خيابانها و محله هايي كه گاه باعث لبخندم شدند و گاه آه حسرت و گاه پوزخند. تنهايم در ميان تن ها. كاش شادي هم خريدني بود.
2. توصيه مي كنند دوستي بيابم. براي مني كه عمري همه دوستيهايم جز كار دليل ديگري نداشته سخت است. خوش به حال جوانترها.
3. ياد شعر «خوش آمدي اي بانوي من» ناظم حكمت افتادم. بتن چهل ساله و آهنهاي پنجره اش الان اينجاست، ايناهاش! همين جا!
4. اگر از احوالات مي پرسيد همه چيز عاليست و ملالي نيست جز دوري روي شما.
5. اين وبلاگ نياز به خانه تكاني دارد. جاروها و گردگيرها را نمي دانم كجا گذاشته ام!
6. سال نو هم مبارك

(لبخند)

تهران

2009-12-29T20:09:00.002+03:30

زنده ايم

همين

و البته هنوز اينترنت نداريم.

غيبت صغري

2009-12-21T01:38:00.001+03:30

رسما وارد مرحله جديد مي شويم.

از الان به مدت نامشخص از اينترنت دور خواهم بود تا زماني كه تهران كاملا مستقر بشم و مجددا اينترنت دار شم.

اين چند روزه دست تنها خيلي سخت بود كارها. تهران هم فكر كنم همينطور بشه. چندين بار آرزو كردم كسي بود كمكم مي كرد.

تا بعد.

سوگنامه

2009-12-16T22:43:00.002+03:30

پشيمان شديم از اين پست - پاك شد!

پنجره جديد

2009-12-15T22:17:00.000+03:30

دو روز تهران بودم. صبح روز اول قرارداد كار. عصر روز اول و تمام روز دوم به دنبال جايي براي سكونت.

كار بد نيست. حقوق و مزايا خوبه. محل كار سالمه و البته شديدا مقرراتي و ضابطه مند. برام بد نيست. اين اواخر خيلي بي نظم بودم. چه كار و چه خواب و چه بقيه ابعاد زندگي.

كل پول رهن محل مسكوني رو شركت مقصد بهم وام داد. بدون بهره و بلند مدت. مي زارم به حساب اينكه دارند قفل و زنجيرم مي كنند به شركت. از نظر من اشكالي نداره.

وقتي به دوستان گفتم شب جايي براي ماندن ندارم مسابقه اي بود براي دعوت و جالب اينكه براي مشورت درب منزل يكيشون كه رفتم ديگه نزاشت جاي ديگه برم. كسي كه فكر نمي كردم اينقدر مهمان نواز باشه.

اول ديماه روز شروع به كارم خواهد بود. روزهاي پر تراكمي پيش رو خواهم داشت. اينجا با همه همسايه ها خداحافظي كردم. احتمالا بدو استقرار اينترنت هم نداشته باشم. رفتم بنگاه و از اونجا با مالك صحبت كردم. گفت پول پيش اينجا رو بخوام بهم ميده تا هر وقت خواستم تخليه كنم. شايد تعارف مي كنه. با اما و اگرهاي احتمالي مشكل دارم. نپذيرفتم چون نيازي نداشتم.

صبح كه رسيدم اينجا تا الان بعضي دوستان زنگ مي زنند نتيجه كارهاي ديروز رو مي پرسند. بهشون اطمينان ميدم جايي پيدا كردم براي سكونت. قرار شد اندك لوازم منزل رو كه دارم با باربري به صورت عمومي بفرستم كه اقتصادي تره. يكي از دوستان خودش ميره باربري تهران تحويل مي گيره مي بره منزل جديد تا من بعدا برسم.

واقعا مي مونم جواب اين همه محبت رو چطوري بدم.

با بابا و عمو هم صحبت كردم و جريان رو گفتم. فقط مي مونه اين پروژه اي كه الان دستمه و در موردش تعهد دارم. فكر كنم با تاخير مواجه شه. بايد يه فكري براش بكنم يا همون تهران از بين دوستان برنامه نويس كمك پيدا كنم براي اتمامش. خدا بزرگه.

ببينيم آينده چي ميشه.

روزهاي آينده ...

2009-12-11T21:17:00.002+03:30

جسارت لازمه براي ريسك.

يكشنبه تهران خواهم بود. براي مذاكره براي شغلي كه بهم پيشنهاد شده و اجاره كردن يك كلبه درويشي.

تنها چيزي كه مي تونم بگم اينه كه

دوستان خوبي دارم:

مدير شركت و همكارانش

بنگاه مسكن

و دوستاني كه هر كدام آمدنم رو شنيدند آشكارا خوشحاليشون رو ابراز كردند.

-------
پي نوشت
1. بابا زنگ زد، با واسطه هم صحبت كردم. كسي كه آگاهانه و از روزي لجبازي خودش رو داره ميندازه تو چاه كاري براش نميشه كرد.
2. به سمت كوههاي مه آلود خيره ميشوم. مسيري طولاني در پيش رو دارم. اول تهران و بعد خارج از ايران.
3. عامدانه شركتي رو انتخاب كردم كه محيطش عاري از سيگاره.
4. همين سه تاي بالا.

اين روزها ...

2009-12-07T23:24:00.000+03:30

اين روزها مي خوابم چون نمي خوام سيگار بكشم و بيدار ميشم به خاطر اينكه هوس سيگار مي كنم.

يادش بخير ... همين 6 ماه پيش لب به سيگار نمي زدم.... چه زود همه چيز تغيير مي كنند، بدون اينكه آدم خودش متوجه باشه.

زندگي ادامه دارد

2009-11-27T03:41:00.006+03:30

خانم اول:

كارمند فني. مدعي و پر شر و شور. از نظر زيبايي متوسط. مديريت خانواده تقريبا صفر. قبلا به دلايل نامعلوم طلاق گرفته. يك فرزند داره كه اجازه ملاقاتش رو نداره. فعلا در حال خوشحالي از پيروزي اخيرشه: تونسته مدير عامل شركتش رو متقاعد كنه از همسرش طلاق بگيره و درست در همون روز ايشون رو عقد كنه. موضوعش منتفي شد!

خانم دوم:

كارمند با سابقه. زرنگ و كاري. مدرن و امروزي. خوشفكر و خلاق. سابقه شكست از يك زندگي تقريبا عاشقانه به دليل تقصير مرد (از كم و كيفش اطلاع داشتم). بدون فرزند. ساكن و شاغل در تهران. يك آپارتمان در تهران داره و فعلا با برادرش زندگي مي كنه. در حال حاضر براي جبران گذشته داره به خواستگاري يك مرد 46 ساله با مدرك دكترا با سابقه دو بار طلاق كه سه فرزند داره و قرزند اولش تقريبا همسن اين خانم هست فكر مي كنه. ولي هنوز تصميم قطعي نگرفته.

خانم سوم:

دانشجوي فوق ليسانس. آرام و صميمي و مهربان. خوش قيافه و زيبا. مقيد به اخلاقيات. بسيار فهميده. مديريت منزل متوسط. پركار و با انگيزه. شاغل يك سازمان دولتي خوب. خانواده خوب و فهميده. بدون سابقه ازدواج يا حتي دوستي. ايشون با هر كسي كه تاريخ تولدشون رو فراموش كرده باشه قهر مي كنند.

خانم چهارم:

تحصيلات فني ولي در حال حاضر كارمند اداري. در يك محيط بسته و سنتي بزرگ شده. قيافه خيلي معمولي كه زيبا محسوب نميشه. ازدواج نكرده و بدون سابقه دوستي. تنها هدفش اينه كه از منزل پدري بياد بيرون و خودش باشه. استقلال فكري داره ولي به شدت تحت فشار موقعيت اجتماعي نامطلوبش و اينكه اوني نيست كه دلش مي خواد هستش. ريلكس در برخوردها. فعلا دنبال يك همسر مي گرده كه براش تو جايگاه دوست و همكار ياشه كه بتونند با هم آينده رو بسازند.

خانم پنجم:

حدود 18 سالگي با فشار خانواده ازدواج كرده. 24 سالگي به دليل لااباليگريهاي مرد طلاق گرفته. الان دانشجوي سال آخر ليسانسه. قيافه متوسط. زيبا محسوب نميشه. خانواده و فرهنگ غالب مربوط به شهرستانهاي كوچك. محيط محدود. بسيار با پشتكار. براي همه نوع فداكاري آماده ست به شرط اينكه به همسرش اعتماد داشته باشه. حتي حاضره كلا از خانواده خودش جدا بشه.

خانم ششم:

زيبا. خانواده خوب و فهميده ولي سنتي و متعلق به شهرستانهاي بزرگ. شغل خوبي داره كه متناسب با تحصيلاتشه و تو شغلش شناخته شده ست. با مادرش زندگي ميكنه. استقلال فكري داره. قبلا سابقه يك دوستي بلند مدت داشته كه طرف مقابلش ناگهان رهاش ميكنه و با يك نفر ديگه ازدواج مي كنه. اهل هنر موسيقي. به ظاهر خودش خيلي ميرسه تا حدي كه تو اين زمينه ولخرج محسوب ميشه. اگر به همسرش اعتماد داشته باشه حاضر به همه نوع فداكاريه، ولي بر اساس معيارهاش حتي ساده ترين ارتباطات كاري و اجتماعي اين اعتماد رو از بين مي بره. چرا كه در خصوص همسر احتماليش به طرز وحشتناكي بسيار حسوده و شديدا وسواس داره. بسيار خودماني و صميمي و مهربانه.

------------------------

1. هيچ انساني كامل نيست ولي چه خوب ميشد راحت ميشد گفت كي كاملترينه

2.هيچ انساني رو نميشه تغيير داد. خصلتها هميشه و تا آخر عمر باقي هستند حتي اگر به نحوي سركوب يا محدود شند
3. دوستان بسيار به من لطف دارند و معرفي مي كنند. گاها فاميل و گاها آشنا و همكار. فكر مي كنم زوده. حداقل تا زماني كه بنيه ماليم محكم بشه.به هر حال تنها موندن براي كسي كه تجربه زندگي مشترك داشته نه مطلوبه و نه به صلاح. متاهلها مي دونند چي ميگم.

پ.ن. به يك واسطه گفتم دوباره باهاش تماس بگيره و ببينه نظرش تغيير كرده يا نه.

زندگي يعني همين

2009-11-23T06:55:00.001+03:30

مي گويم: پيرمرد ، داري تنها ميشي

مي گويد: خدا رو شكر

مي گويم: ولي برات سخت ميشه ها

مي گويد: مگه براي تو سخت شده؟

مي گويم: من فرق دارم خوب، مي تونم كارهام رو تنهايي انجام بدم

مي گويد: من هم از تو ياد ميگيرم

مي گويم: نمي توني

مي گويد: بچه جون مگه من چيم از تو كمتره؟

مي گويم: من به هر حال نگران شما هستم

مي گويد: من هم نگران تو هستم

مي گويم: وضعيت من نگراني نداره

مي گويد: ناراحتي داره ... (با لحني ناراحت) مي دوني چند وقته نوه ها رو نديدم؟

مي گويم: پيش مياد و كاريش نمي شه كرد

مي گويد: عمه شون دوست داشت اينجا باشند. دمپايي ها رو ديدي؟ خريده بوديم كه استفاده كنند. مراسم بدون اونها لطفي نداره

مي گويم: قسمت نشد

سكوت مي كند

مي گويم: حالا مطمئني مي توني تنها زندگي كني؟

مي گويد: بهم سر مي زنند خوب. همينقدر كافيه. نزديكند به هر حال

مي گويم: خوبه كه نزديكند. ولي فكر ميكنم بهتره به فكر خودت باشي. همدمي، چيزي.

مي گويد: همدم من فقط يكي بود كه رفته

سكوت مي كنم

مي گويد: بعد از فوت مادرت اولين پنجشنبه ست كه نمي ره مزار. ولش مي كردي با لباس عروسي مي رفت

مي گويم: بايد عادت كنه

مي گويد: همين كه سياه رو درآورد خودش خيليه

چيزي نمي گم. شايد نگرانم از اينكه بغضم رو حس كنه.

مي گويد: دختر از سمت مادر يتيم ميشه. هميشه نگران بودم سرنوشت اين دختر چي ميشه.

اشكهاش رو مي بينم

مي گويد: تا مراسم شروع ميشه مي توني من رو ببري مزار؟ مي خوام يك كم باهاش درد دل كنم.

و نيم ساعت بعد مزاريم. ولش مي كنم هر قدر مي خواد سر قبر همسرش گريه كنه. من هم لابلاي قبرها مي گردم.

....

هفته پيش خواهر رو روانه كرديم. راضي نبود، به فكر پدر بود و تنهاييش. پيرمرد ديگه تنهاست ولي از تنهاييش شاده. ميگه ديگه آرزويي نداره. فقط نگران منه. من هم نگران اون هستم. حيف كه دورم. تنها سرگرميش اينه كه با دوستان بازنشسته ش دور هم جمع ميشند. خوبه كه دور برش خالي نيست.

بعضي كارها اجتناب ناپذيرند.

زندگي يعني همين.

بدون شرح

2009-11-20T17:43:00.000+03:30

یکی از شاگردان سقراط وی را پرسید: زچه رو هرگزت اندوهگین ندیده ام؟ گفت از آن رو که چیزی را مالک نیستم که عدمش اندوهگینم کند.

nothing

2009-11-07T16:13:00.000+03:30

دنياي عجيب

2009-10-28T12:05:00.003+03:30

حس آدمي رو دارم كه يهو تو شب تاريك از يه قطار انداختنش بيرون تو يه جنگل ناشناخته

يك عمر زندگي كردم و سرم تو لاك خودم بوده يهو افتادم تو شرايطي كه فعلا انگشت حيرت به دهان گرفتم و با چشاي گرد دارم اطراف رو مي بينم

مردان متاهلي كه در به در دنبال پيدا كردن دوست دختر جديدند. منشي هاي مطلقه اي كه زيرآب همسر محترم مدير عامل رو دارند مي زنند. يه مشت آدم بزن در رو. و دخترايي كه تو اولين سوال ازت مي پرسند ماشينت چيه!

يك هفته ست تو يكي دو تا سايت اجتماعي عضو شدم. هميشه به عنوان برنامه نويس به اين سايتها نگاه كردم. به عبارتي قالب رو ديدم نه محتوا رو. الان دارم با محتوا آشنا ميشم.

پ.ن. اين جمعه خبري نخواهد شد. تصميم ندارم برم اونجا. ببينم خودشون زنگ ميزنند يا نه. اگز زنگ زدند ميرم. كلش نيم ساعت راهه. دادخواست رو هم از دادگاه پس گرفتم. ارزش تنش و استرس چه براي اين طرف چه براي اون طرف نداره.

--------------------------

نازي يه رده بندي در مورد مردان انجام داده كه كلي بهش خنديدم. تو صرافت اين افتادم كه بشينم يه رده بندي واسه خانومها در بيارم. مثلا اينا:

زناني كه همسرشون رو به عنوان كيف پول نگاه مي كنند

زناني كه همسرشون رو به عنوان اوراق هويتي نگاه مي كنند

زناني كه همسرشون رو ابزار درآوردن چشم خانومهاي ديگه نگاه مي كنند

زناني كه همسرشون رو به عنوان راننده نگاه مي كنند

زناني كه همسرشون رو به عنوان نگهبان نگاه مي كنند

زناني كه همسرشون رو به عنوان سر جهازي نگاه مي كنند

زناني كه همسرشون رو به عنوان اسباب بازي نگاه ميكنند

زناني كه همسرشون رو به عنوان يك گوش گنده بدون دهان نگاه ميكنند

زناني كه همسرشون رو ... نفسم گرفت .. به عنوان سوسك كش و حشره كش نگاه ميكنند

و الي آخر

به دليل اينكه ارسطومون اينا در دسترس نبودند از بقيه موارد فعلا معذوريم

جمعه پيش

2009-10-26T00:47:00.001+03:30

جمعه پيش سعادت شد با خواهر ايشون مواجه شدم. دستش درد نكنه كه من رو از بلاتكليفي نجات داد. آب پاكي رو ريخت رو دستم. يه مثل قديمي هست كه مي گه شاه هم ببخشه شاه غلام نمي بخشه. بچه ها رو دو دقيقه آوردند كه خودشون حضوري بگند نمي خواند من بيام. به همين سادگي! چه خوب كردم اون زمان تمام مكالمات رو ضبط كرده بودم. اين رو كه گفتم آتيشها خوابيد و عليا مخدره سريع در رفتند. دادخواستي كه داده بودم رو مي خوام لغو كنم. همينه كه هست. به قول زوربا بايد دوباره شروع كرد.

ديروز هم يكي از دوستان نزديك كه در جريان مسائل هست يه حرفي بهم زد. اينكه دو هوا شدن بچه ها به هر حال بيشتر بهشون آسيب مي زنه.

بايد واقعيت رو بپذيرم.نشستم با خودم رو راست حرف زدم. مي خوام چي رو اثبات كنم؟ حقانيتم رو؟ مثلا مي خوام حقم رو بگيرم؟ كه چي؟ چه فايده اي داره؟ غير هفته اي يك بار اعصاب خوردي؟ من آدم اين مسائل نيستم. آرامش چيزيه كه من خيلي چيزا رو خواستم به خاطرش بدم تا جايي كه چيزي برام باقي نموند. اين هم روش.

با اينكه اينها رو هي براي خودم تكرار مي كنم باز وقتي ميشينم كد مي نويسم و فكرم هنوز اونجاست. زمان خودش بهترين حلاله. حتي قوي تر از قويترين اسيدها.

تسليم ميشم.

ميدان مبارزه من جاي ديگه ست. انرژيم رو اونجا لازم دارم. موقعيت اجتماعيم رو هنوز دارم. سفر تهران خيلي جالب بود. سه چهار شركت كه زماني خيلي باهاشون كار مي كردم سر زدم. بعد از اين همه مدت حسابي تحويلم گرفتند و با كلي كار برگشتم. شديدا ازم دعوت ميشه برگردم تهران. مسئله مسكن رو تو تهران بايد حل كنم. پيشنهاد كردند مدتي برم پانسيون ساكن شم منتهي زندگي تو پانسيون برام جالب نيست. نياز دارم سرمايه اي جمع كنم حداقل بتونم يه جاي مستقل اجاره كنم. زياد طول نمي كشه.

جمعه چهارم

2009-10-23T15:34:00.000+03:30

يك ساعتي ميشه اين صفحه بازه جلوم. چند بار نوشتم و پاك كردم

كلا نوشتنم نمي آد.

بماند براي بعد

يكشنبه

2009-10-18T14:06:00.001+03:30

صبح دادگاه بودم.

ديروز با عمو صحبت كردم. جريان رو كه شنيد گفت تو اين قضيه كه كاري نمي توني بكني. مي تونه بگه من بهشون گفتم خودشون نرفتند. جواب دادم براي اونها نمي تونم ولي براي خودم كه مي تونم. و اينكه زمان ميگذره و آينده قابل پيش بيني نيست. قبلا بهش گفته بودم كه ايشون براي اينكه بخواد حمايت فاميلش رو عليه من داشته باشه و بتونه با استفاده از كمك اونها هميشه حرفش رو ولو به زور به كرسي بنشونه به صورت دائمي بدگويي من رو پيش اونها مي كرده. شخصيتي رو از من پيش اونها ايجاد كرده بوده كه فكر مي كردند من عجب غول بي شاخ و دمي هستم. هميشه هم سعي داشته فاصله من رو با اونها حفظ كنه كه حقيقت ديده نشه. طبيعتا هر وقت هم من پيش مي رفتم و مي گفتم چنين نيست با عكس العمل شديدش مواجه مي شدم. الان هم داره همين كار رو با بچه ها مي كنه. ذهنشون رو خراب مي كنه كه پدرتون خودش گذاشت رفت. همونطور كه اون بار وسايل رو ريخت بيرون و گفت برو بعد به همه گفته بود كه خودش گذاشته رفته. من هم سندي نداشتم كه نقضش رو اثبات كنم. اون زمان برام تنها چيزي كه مهم بود اين بود كه پسر بزرگم كه داشت براي آزمون تيزهوشان آماده ميشد بيشتر از اين صدمه نبينه. به عمو گفتم مي خوام چيزي تو دستم باشه كه بعد سالها وقتي اين بچه ها بزرگ شدند بزارم چلوشون بگم ببينيد ... من سعي ام رو كردم.

نتيجه اين شد:

رياست محترم شعبه ... دادگاه عمومي حقوقي (خانواده)

با سلام
احتراما در رابطه با پرونده كلاسه .... ضمن تشكر از زحمات حضرت عالي و همكاران گرامي، از آنجاييكه دادنامه صادره از جانب آن دادگاه محترم منجر به اجراي صيغه طلاق گرديده و به شرح مقيده در دادنامه و نيز متن طلاقنامه براي اينجانب در روزهاي جمعه از ساعت 10 صبح لغايت 16 بعد از ظهر حق ملاقات با فرزندان مشترك منظور شده است، متاسفانه همسر سابق اينجانب بانو ... از انجام ملاقات اينجانب با فرزندان مشترك خودداري كرده و زمينه آن را نيز فراهم ننموده است چنانچه پيشتر نيز در سه ماه آخر زندگي مشترك از تماس اينجانب با فرزندان ممانعت مي نمودند و نيز در تماسي تلفني قبل از اجراي صيغه طلاق صراحتا اعلام داشتند كه حق تماس با فرزندان را ندارم و نخواهند گذاشت ملاقات صورت گيرد لذا تقاضاي صدور اجرائيه در خصوص ملاقات با فرزندان مشترك را دارم تا بتوانم از طريق قانوني نسبت به احقاق حق خود اقدام نمايم.
ضمنا فتوكپي دادنامه و رونوشت طلاقنامه مزيد اطلاع به پيوست تقديم مي گردد.

با تقديم احترام

صبح نامه رو بردم دادگاه. سرباز دم در نامه رو گرفت برد تو. قاضي صدام زد. بچه ها چند سالشونه؟ گفتم 13 و 11.
كاملا تو قيافه ش تعجب رو ديدم. به قيافه و سن و سال من نمي آد بچه 13 ساله داشته باشم.
دوباره پرسيد 13؟ گفتم بله. يكيشون اول راهنماييه يكيشون چهارم ابتدايي.
پسر يا دختر؟ گفتم هر دو پسر.
بعدا پيگيري كنيد. گفتم چشم.

اومدم خونه.

-------------------

پ.ن. باز هم مي گم بر خلاف تصور عوام قانون هيچوقت طرفدار مرد نيست. اول اينكه در هر پرونده اين چنيني هر دو طرف زيان مي كنند، بلكه بيشتر. دوم اينكه هميشه اهرمهاي تعيين كننده سمت زن هستش و بخواد مي تونه به عنوان اسلحه از هر كدومشون استفاده كنه. و سوم اينكه مرد حتي بعد از طلاق باز يك سري وظايف و مسئوليتها بر عهده ش هست كه هيچكدومشون بر عهده زن نيست.

در جواب زورباي عزيز:

طبق قانون بچه اگر پسر باشه تا دو سالگي و اگر دختر باشه تا 7 سالگي بايد در اختيار مادر باشه. بيشتر از اين سن در اختيار پدر هست به شرط اينكه توافقي در خصوص نگهداريشون انجام نشه. محمد حسين 13 سالشه و محمد رضا 11 سال. همون زمان سر اينكه مي خواست بچه ها رو نگه داره كلي مشكلات ايجاد كرد و دقيقا از خود بچه ها به عنوان ابزار استفاده مي كرد. من تمام سعي ام اين بود كه كل صحبتها بدون حضور و اطلاع بچه ها باشه ولي اين رو اصلا رعايت نمي كرد طوري كه ديدم اگر ادامه پيدا كنه بچه ها بيشترين خسارت روحي رو مي بينند كه كوتاه اومدم. البته كل اين پروسه زمان طولاني اي نكشيد و زماني هم اتفاق افتاده بودند كه زير يك سقف زندگي نمي كرديم.

الان موضوع اينه كه طبق همون قانون بچه زماني كه به 15 سالگي مي رسه خودش مي تونه تعيين كنه با كي زندگي كنه. از الان داره كاري مي كنه كه نفرت رو تو وجودشون پر كنه كه مبادا اون زمان اينها رو از دست بده. صريح بگم: تمام هويت اين شخص به بچه هاست و اگر بچه ها رو ازش حذف كني ديگه هيچ چي نداره. عليرغم اينكه خودم كمكش كردم درس خوند و حتي فوق ليسانس گرفت ولي اين مدرك كلا در حد يك كاغذ پاره موند براش. نه هنري، نه علمي، نه شغلي، نه حرفه اي، هيچ چي. اينه كه داره با چنگ و دندون از هويتش كه صرفا بازي تو نقش يك مادره دفاع مي كنه. من اين رو خوب درك مي كنم و بهش حتي حق ميدم. منم هم جاي اون بودم شايد همين كار رو مي كردم. شايد زنان ديگر اگر چنين وضعيتي براشون پيش بياد بعد از دوره ريكاوريشون دوباره تو جامعه فعاليت كنند و روي پاي خودشون باشند ولي اين شخص چنين خاصيتي نداره. شديدا تنبله (نبود، بعد از ازدواج شد). شديدا خيالبافه (نبود، بعد از ازدواج شد). شديدا مدعيه. هم مدعي روشنفكري و مدرنيته و فمينيسم (در شديدترين وجه) و هم اينكه در بطن ذاتش در شديدترين حالت يه زن سنتي هستش. زماني كه ما ازدواج كرديم همينطوري فكر ميكردم كه الان فكر مي كنم. او هم همين رو مي خواست. ولي من حركت كردم و اون صرفا تو الفاظ موند. الان به اين نتيجه رسيدم كه كلا چيزي به نام تفكر مدرن و برابري حقوق و تصميم گيري مشترك تو جامعه ايراني كاملا كشكه. واقعيت اينه كه زن و مرد بايد هر كدوم تو جايگاه خودشون باشند. زندگي من نتيجه يك تجربه بود. تجربه شكست كپي مدرنيته در ايران در برابر واقعيتهاي فيزيكي، روحي، غريزي و رواني ذات بشر. قبلا هم نوشته بودم كه مشكل اصلي ما اين بود كه بايد مسئوليتها كارهايي رو بر عهده مي گرفتم كه تصميم گيرنده ش صرفا ايشون بود و ديگه نمي تونستم. من تمام چند ماه آخر رو سعي كردم اين حقيقت رو بهش (بهشون) حالي كنم. نشد. ما نقشها و موقعيتهامون رو گم كرده بوديم. به دليل ضعف شخصيتي و كمبودهايي كه در مقايسه با ديگر اطرافيان در خودش مي ديد از همه به جز فاميلش بريده بود. تا جاييكه اگر صحبت از كسي ميشد كه مثلا تو درسش يا كارش فعاله ايشون شديدا موضع مي گرفت. احساس حقارت داشت و من خيلي دقت مي كردم كه اين احساسش تحت هيچ شرايطي جريحه دار نشه. همين بود كه حتي از دوستان خانوادگي هم بريده بوديم. تنها دلخوشيش اين بود كه هر چه بگه من اطاعت كنم. وقتي بر اساس نظر خودش شركت رو تعطيل كردم و بيكار شدم و همونطوري كه مي خواست سعي كردم استخدام جايي بشم و متاسفانه دو سه ماه كار پيدا نشد ديگه راهي براي عقب نشيني بيشتر براي من نموند. همون زمان بزرگترين مشكلش اين بود كه پول اجاره آپارتمان تهران كه من هم توش سهم داشتم بايد خرج خونه ميشد و ايشون چون دنبال زياد كردن املاكشون بودند نمي تونستند تمام و كمال پولها رو به حساب بانك مسكن شون واريز كنند. و نهايتش شد ايني كه شد.

در هر حال، قانون براي چنين شرايطي هيچ راه حلي نداره. نه من توي روحيه م هست كه از كلانتري پاسبان در منزل ببرم نه اصلا چنين چيزي تو اين شرايط جواب ميده. و نه اصلا ارزش داره كه آدم حيثيت خودش رو با آژان كشي و داد و هوار از دست بده. وقتي هيچ چيز سر جاي خودش نباشه هر تلاشي كه بكني دست و پا زدنه. دست و پا زدني كه هيچ نتيجه برات نداره جز درگيري، جز تنش و جز اعصاب خوردي. اين زندگي براي من تمام شده و مي دونم براي كسي كه تو تفكرات فمينيستي غرق شده ولي شديدا سنتي عمل مي كنه نمي شه حالي كرد كه كسي مسئوله كه تصميم گير باشه.

همه اينها تجربه ميشه براي بعد. حداقل خيالم راحته كه ذاتا آدم مثبت انديشي هستم. به آينده بايد اميدوار بود.

پ.ن. تو همين هفته بايد برم تهران براي صحبت يه پروژه. معمولا صبح مي رم عصر بر ميگردم. فكر كنم به زودي بدجوري سرم شلوغ شه به كار. دوستان و همكاران قديمي تو تهران هميشه به من لطف دارند.

جمعه سوم

2009-10-16T17:13:00.000+03:30

پنجشنبه عصر رفتم آناتا. سه كيسه نايلون بزرگ بيسكويت و پفك و شوكولات خريدم. بچه ها براي مدرسه لازم دارند. سري هم زدم به سينما ببينم فيلمي مناسبشون هست يا نه. يكي دو تا مغازه رو نشون كردم اگه شد براشون چيزي هم بخرم.

...

جمعه صبح ساعت 10 اونجا بودم، درب منزل. وارد خيابون شدم ديدم پرده كنارند و سر يكيشون بيرونه داره كوچه رو مي بينه. به خودم گفتم خوبه ... به نظر ميرسه خودشون هم منتظرند. وايسادم. گفتم ديگه من رو ديدند خودشون مياند. تاساعت 10 و ربع منتظر موندم. يهو برگشتم ديدم پرده ها كشيده ست. گفتم لابد مي خواند بياند بيرون. ديدم باز نيومدند. زنگ زدم گوشي موبايل. زنگ خورد تا قطع شد. دوباره زنگ زدم. شش هفت تا كه زنگ خورد محمد حسين گوشي رو ورداشت. سلام دادم سلام داد. پرسيدم چطوري؟ گفت خوب نيست. لحنش به لجبازي مي زد. جدي نگرفتم. ادامه دادم. هر بار من يك سوال و اون يك جواب سر بالا. آخرش گفتم من اين پايينم ها، منتظرم زود بياييد. جواب: نمي آييم. ديدم اصرار كنم نتيجه منفي ميشه. گفتم به برادر بگو بياد. گفت اون هم نمي آد. گفتم باشه. پس حداقل بياييد اين چيزايي رو كه براتون خريدم بگيريد. با خودم گفتم فوقش ميشه مثل دفعه قبل. جوابش ميخكوبم كرد: «نه من ميام نه برادر. كار داريم. نمي خواييم بياييم.» يخ زدم. پرسيدم واقعا نمي خواييد بياييد؟ نمي خواييم. پرسيدم چرا؟ دوست نداريم. بابا رو دوست نداريد ببينيد؟ سكوت. يعني مي خواييد من رو ناراحت كنيد؟ سكوت. خيلي ناراحت شدم. سكوت. حداقل بگو چرا نمي خواييد بياييد؟ يك كم من و من و سكوت. قطع كرد.

گوشي هنوز تو دستم پشت فرمون نشسته بودم. پنج دقيقه اي گذشت. دوباره زنگ زدم. باز طول كشيد تا گوشي رو وردارند. دوباره محمد حسين بود. گفتم من هنوز منتظرم ها. بياييد اينها رو بگيريد ببريد بالا. سكوت. پرسيدم واقعا نمي خوايد من بيام پيشتون؟ ما كه دفعه قبل داشتيم نقشه مي كشيديم مامان رو هم با خودمون ببريم. سكوت. پس لااقل بهم بگو چرا نيام كه من هم بدونم دليلش رو. يه خورده من و من و سكوت. ديدم اصرار فايده اي نداره. پرسيدم پس مي خوايد من دفعه بعد ديگه نيام؟ جوابش كوتاه بود: آره. گفتم نشنيدم صدا قطع و وصل شد. چي گفتي؟ همون جواب: ديگه نيا.

همين.

گريه م گرفته بود. هميشه بچه ها رو ابزار ميكرد براي اينكه حرفش رو به كرسي بنشونه و هميشه (جز دفعه آخر) من تسليم مي شدم. الان ديگه رشته ها رو داشت مي بريد. مي بريد كه به فاميلش ثابت كنه من آدم بي مسئوليتي هستم. همونطوري كه خودش گفته بود از خونه برو و من به خاطر اينكه درس بچه ها لطمه نبينه گفته بودم باشه. به اميد اينكه بعد از امتحاناتشون فرصتي براي گفتگو باشه. و هر بار نزديك شدم براي صحبت پارس كرد. دندون نشون داد. فحش داد. هر بار كه رفتم جلو گفتم همه مون اشتباه كرديم و بيا جبران كنيم فاميلش رو به رخم كشيد. اينكه گفتند پشتيبانش هستند، اينكه هر تصميمي بگيره حمايتش مي كنند، اينكه ... . و لازم داشت كه شرايط رو براشون توجيه كنه. وجهه اي سياه از من بهشون نشون بده كه حمايتشون رو داشته باشه. الان تنها كاري كه از دستش بر مياد اينه كه به اونها ثابت كنه من بچه ها رو ول كردم و ديگه نمي خوام ببينمشون.

يك اس ام اس زدم:

سلام آقاي دكتر ...

متاسفانه اين بار هم مانع ملاقات با بچه ها شد.

قبلتر تهديد كرده بود كه اجازه ملاقات نخواهد داد و من جدي نگرفته بودم.

اميدوار بودم كه با توجه به حرف شنوي كه از شما دارند كاري در اين مورد انجام ميداديد كه اوضاع از اينكه هست بدتر نشود.

به هر حال امروز ديگر اتمام حجت بود و ديگر مزاحم اوقات نخواهم شد.

نيم ساعتي همونطوري نشسته بودم. ماشين رو روشن كردم و برگشتم.

جمعه دوم

2009-10-15T22:44:00.000+03:30

.

جمعه پيش تونستم ببينمشون، بعد از چهار پنج ماه، فقط به مدت يك ساعت

از شبش تصميم داشتم هر طور شده بچه ها رو ببينمشون. كتابها رو گذاشته بودم جلو چشم واسه اينكه بهشون بدم. دائم فكر ميكردم اگر اين بشه چكار كنم اگر اون بشه چكار كنم. تصميم داشتم اگر باز خونه نبودند كه احتمالش زياد بود كتابها رو بدم به يكي از بستگانش به بچه ها بده، اتمام حجت كنم و تمام. اين اتمام حجت برام مهم بود.

نه و نيم جلوي در خونه بودم. پرده ها كاملا كشيده شده بود. كاملا مشخص بود خونه نيستند. باز اول زنگ زدم به موبايل بچه ها. خاموش بود. زنگ زدم خونه. كسي ور نداشت. به عمو زنگ نزدم. مي دونستم تفاوتي ايجاد نمي كنه. زنگ زدم شوهر خواهرش كه ازش حرف شنوي داره. ناسلامتي دكتره و استاد دانشگاه. هميشه هم با اون مقايسه شدم. دو بار زنگ زدم ورنداشت. اس ام اس دادم:
«سلام، ببخشيد مزاحم شدم. مي خواستم چند لحظه اي وقتتون رو بگيرم»

يك دقيقه نشد كه خودش زنگ زد. يه خوش و بش كليشه اي و گفتم چند كلمه اي مي خوام باهاش حرف بزنم.
«همينجا بگيد»
موضوع كتابها رو گفتم و اينكه بدم به ايشون برسونند دست بچه ها. گفت خونه ست. گفتم ميام.

رفتم در منزل اونها. سه بسته كتاب بود. از همونها كه بچه ها دوست داشتند. از تو ماشين ورداشتم گرفتم دستم و رفتم در زدم. اومد دم در.

«من مي دونم كه نمي خواد بچه ها با من در ارتباط باشند همونطوري كه نمي زاشت من با شما در ارتباط باشم ولي شما لطف كنيد اين كتابها و به دستشون برسونيد»

جوابش جالب بود
«الان من زنگ زده بودم خونه اونجا. خونه اند ولي شما ساعت 11 به بعد بريد. اگر هم مي خوايد بديد من بهشون مي رسونم!»

«نه پس خودم ميدم بهشون. به هر حال كاري ندارم جايي. ميرم اونجا. شما بفرماييد بچه ها خودشون بياند پايين»

دوباره برگشتم جلوي ساختمان. ظاهرا هفته پيش هم قضيه همين بوده. اينها خونه بودند و جواب نداده بودند.

شد ساعت يازده و نيم. ديدم نيومدند. زنگ زدم. اين بار محمد حسين جواب داد. محمد حسين بچه برون گرا ولي ساده و آروميه (برعكس محمد رضا كه درونگراست و ساكت و آب زير كاه). خوش و بش كردم باهاش. آخرش گفتم من پايينم. نمي آييد من رو ببينيد؟ گفت ميام.

ده دقيقه بعد ديدم محمد رضا اومد. با لباس خونه. جا خوردم چون انتظار داشتم با خودم ببرمشون بيرون. از ماشين پياده شدم رفتم جلوش. پرسيدم پس داداش كو؟ گفت نمي آد. چيزي نگفتم. گفتم بشينيم تو ماشين. گفت نه. مي خوام زود برم! گفتم نمي خواي من رو ببيني؟ حرف نزد. گفتم اينطوري كه نمي شه. اول مي خوام ببينم كتابها رو دوست داشتيد كه اگر دوست نداشتيد برشون گردونم. بشينيم تو ماشين ببينيم چي هستند.

ترفندم كارساز بود. نشستيم تو ماشين. كاملا منجمد بود. حرف نمي زد. آرام آرام به حرفش آوردم. گفتم بگيم محمد حسين هم بياد؟ گفت نمي آد. گفتم اگه شما بهش بگي شايد بياد، زنگ بزنم بهش بگي. گفت نه. ديدم نمي شه. دوباره خودم زنگ زدم. محمد حسين ورداشت. گفتم منتظرم ها! گفت كار داره و نمي آد. گفتم باشه ولي ما اينجا يه مشكل داريم. كتاب خريدم و زيادند و محمد رضا نمي تونه تنهايي بيارتشون. بايد بيايي كمك.

اين ترفند هم كارساز بود. محمد حسين هم با لباس خونه اومد. گفتم بشينيم تو ماشين. گفت نه. چند بار اصرار كردم. بازم نه. همون ترفند قبلي رو زدم. نشست تو ماشين. مثل بچه اي كه نشسته تو ماشين يه آدم غريبه. آروم آروم به حرف گرفتمشون تا يخهاشون باز شد. حق داشتند. شش ماهي ميشد نمي زاشت درست و حسابي ببينمشون. چهار ماه بود فقط از دور ديده بودمشون. از درس و كلاسهاشون پرسيدم. از مدرسه جديد (محمد حسين امسال كنكور تيزهوشان قبول شد) و كارهاشون. اول ساكت بودند بعد به جوابهاي يكي دو كلمه اي ختم شد.ترجيع بند هر جوابي اين بود. مي خوايم بريم!

يه كم گذشت. كتابها رو دونه دونه كنترل كرديم. ديدم نمي تونم نگهشون دارم. بوسيدمشون و رفتند.

...

فردا ببينيم چي پيش مياد.

مي خوام وقتي اومدند بگم برند مادرشون رو هم بيارند بريم براشون خريد. ببينم عكس العملش چيه.

پ.ن. اين روزها بد جور درگير قوي كردن بنيه ماليم هستم. با يك آموزشگاه صحبت كردم كه دوره هاي تخصصي اونجا اجرا كنم. تبليغات و محلش رو اون تامين مي كنه. تدريسش با من. آدم بدي به نظر نمي رسه. اون هم اميدواره آموزشگاهش از گمنامي در بياد. چند تا پروژه هم صحبت شده كه سرگرم تهيه مستندات اوليه شون بودم. دو تاش رو قيمت دادم. ببينم چي ميشه. اين بود كه چند روزي پيدام نبود.

فردا هم روز خداست.

.

اولين جمعه

2009-10-08T04:25:00.000+03:30

.

جمعه پيش اولين وقت ملاقات بود. ساعت 10 جلوي منزلشون بودم. برنامه چيده بودم كه بچه ها رو ببرم نمايشگاه كتاب. خوره كتابند هر دو تاشون. منزل نبودند. زنگ زدم. گوشي اي كه داده بودم بهش خاموش بود. زنگ زدم عمو. گفت به هر حال الان كاري نميشه كرد. مي دونستم عامدانه ست. زنگ زدم گوشي شوهر خواهرش. جواب نداد.

گفتم هر چه باداباد

رفتم در منزل خواهرش در زدم. سراغش رو گرفتم. رفته مسافرت. گفتم باشه. اومدم خانه خودم. يك ساعتي نشستم ديدم نمي تونم كاري كنم. رفتم نمايشگاه. خودم كه كتاب لازم نداشتم. هر چي فكر ميكردم خوبه و ممكنه بپسندند خريدم. الان همه اينجاند.. شايد جمعه بعد بتونم بهشون بدم.

ببينيم چي ميشه

.

آزاد !

2009-10-01T22:36:00.000+03:30

.

تمام شد

به قول محضر دار: «هر دو آزاد شديد»

حوصله نوشتن جزئيات رو ندارم

همين

.

امروز

2009-09-28T04:42:00.003+03:30

حدود ساعت 4 بعد از ظهر زنگ زدم:
«سلام، نمايشگاه كتاب هست و مي خوام براي بچه ها كتاب بخرم. اجازه ميدي با هم بريم يا من برم بخرم بيارم در خونه بدم؟»

يك لحن سرد و خشك:
«ليست ميدم بهت. خدا حافظ!»

«خدا حافظ!»

گوشي رو قطع ميكنم و مشغول كارهاي خودم ميشم. بيست دقيقه بعدش گوشيم زنگ مي خوره. عمو صحبت ميكنه:
«وكيلش الان بهم زنگ زد براي چهارشنبه عصر قرار بزاريم. هستي؟»

«آره هستم»

گوشي رو ميزارم.

ده دقيقه بعدش تلفن زنگ مي خوره. ور ميدارم. خودشه. يك لحن تند و عصباني:
«تو از ما چي مي خواي؟ چرا مزاحم ميشي؟ زنگ زدي افكارم مغشوش شد. فرض كن ما مرديم، نيستيم!»

«نمايشگاه كتاب هست، ‌خواستم بپرسم خودم كتاب بگيرم يا مي تونم بچه ها رو ببرم، خودتم بياي بد نيست ... »

حرفم رو قطع ميكنه:
«نمي خوايم! ... مي فهمي؟ بچه ها نمي خواند تو رو ببينند! .... تو براشون مردي ... »

ديگه گوش نمي دم ... ميزارم حرفهاش رو بزاره. مغزم كرخته. نمي خوام بفهمه بغضم رو. يك كلمه ميگم:
«خدا حافظ»

گوشي رو ميزارم.

ساز رو ور ميدارم و با مضراب ور ميرم ...

با خودم فكر ميكنم ... فكر ...

اين بار فكر كنم تقصير خودم بود. ولي ديگه كاري از دستم بر نمي آد. هر چه پيش آيد خوش آيد. ديگه پا پيش نمي زارم. نمي زاره بچه ها رو ببينم. براي اونها من مردم. مرده رو با دنياي زندگان كاري نيست.

موضوع براي من ديگه تمام شده ست.

همين

پي نوشت:
تو اين پست بحثي شده بود. طبق معمول همه احساسي نظر داده بودند. آدمها تا وقتي مجردند و تو خونه پدر و مادرهاشون رويايي به پديده زندگي نگاه ميكنند ولي وقتي يهو با واقعيتها ومسئوليتهاي زندگي مواجه ميشند تمام اون خيالپردازيها و روياهاشون نقش بر اب ميشه. اونجا ترافيك زياد بود اينجا پاسخ رو مي نويسم:

مشكل عمده افراد در اين زمينه ها اينه كه هدفشون خيلي كوچيك و محدوده.
پسرها به وصال فكر ميكنند و براي بعدش هيچ ذهنيت و برنامه اي ندارند، بهش كه مي رسند بي انگيزه ميشند. دچار خلا ميشند. دوباره دور رو شروع ميكنند با يكي ديگه. و باز دوباره و دوباره.

دخترها همه چيز رو تو ازدواج مي بينند. بزرگترين مشكلشون اينه كه ازدواج كنند و شخص مناسب رو پيدا كنند. به محض اينكه خرشون از پل مي گذره تمام! ديگه هيچ چي نيست. چون هيچ برنامه اي براي رشد و تكامل و پيشرفت همه جانبه خود و خانواده ندارند دست به دامان بچه ميشند. وظيفه شون ميشه توليد مثل و بچه بزرگ كردن و غذا پختن و لباس شستن، طوري كه حتي خانواده و مخصوصا شوهر فراموش ميشه. و بعد شاكي ميشند از اينكه چرا اجازه داده نمي شه تو نقششون باشند. چرا بهشون احترام نمي شه و ... .

اشكال از بي هدفيه. اشكال از درونه نه چيز ديگه. گاهي خوبه بي ملاحظه و بي رحمانه خودمون رو نقد كنيم و هميشه كليشه ها و شعارها رو همينجوري نپذيريم.

.

روزمرگي

2009-09-26T22:38:00.003+03:30

.

اين دومين باره كه قرار دفترخانه رو كنسل مي كنه.

بدفرم مردده. به نظرم احساس ميكنه نه راه پيش داره نه راه پس. قرار دفترخانه رو نمي زاره. با وكيلش تماس گرفتيم. اون هم مي گه به من جواب نمي ده. همينطوري مانده.

دفعه اول كه وكالتنامه چهار خط تلفن بهانه بود. دفعه دوم خريد مودم ADSL‌ و تعمير ريموت پاركينگ. اين بار معلوم نيست بهانه چيه.

پيشنهاد آخري كه داد اين بود: «6 - 7 ماه دور از هم زندگي كنيم»
جواب من: «دور از هم زندگي كردن دورتر ميكنه افراد رو، مرد به دلايل مختلف نمي تونه تنها زندگي كنه» و مخالفت كردم. تحليلم اين بود كه اين اولا مي خواد اقا بالاسر نداشته باشه و ثانيا هر زمان كه دلش خواست بگه يكي بياد حماليش رو بكنه و بره، بدون هيچ خدمات متفابل. چي از اين بهتر؟ پول كه هست. آقا شرخر هم نيست كه مسئول باشه مقابلش، يه حمال آن كال هم كه دم دسته، اسم مطلقه هم روش نيست !!!

من كماكان راه بازگشت رو باز گذاشتم. همون شرطهاي اوليه رو هنوز دارم. نه چيزي كم نه چيزي زياد. به نظر ميرسه تو اين برهه حساس فامليش پشتش رو خالي كردند، كاري كه بايد از همون اول انجام ميدادند تا خودش روي پاي خودش باشه. البته اين فقط يه حدسه.

از ابهام بدم مياد

يا اينور
يا اونور

فقط زود تر

.

به خاطر يك مشت دلار !!!

2009-09-09T02:09:00.004+04:30

.

با مزه تر از اين نميشه!

قرار پنجشنبه كنسل شده. حضور در دفتر خانه منوط شده به انتقال 4 خط تلفن آپارتمان تهران. گفته بودم كه به نامش مي كنم. دو ماه پيش هم آخرين قبضهاي پرداختي رو خواستم كه برم همين كار رو بكنم، با پرخاش گفت كه نمي خواد و هر خط پنجاه تومنه و اين حرفها. الان اين موضوع رو مطرح كرده. چهل ميليون پول رو كشيده بالا الان گير دويست هزار تومنه. يك زندگي رو نابود كرده هنوز همون رفتار و خوصوصيات مزخرفش رو داره.

مادي تر از اين بشر همون اسكروچ معروفه!

عمو پيشنهاد داده تو يك دفتر خونه وكالت نامه اي تنظيم كنيم كه خودش بره تلفنها رو به نام خودش كنه.

منتظر جوابيم!

.

حكم دادگاه

2009-09-05T19:12:00.004+04:30

.

حكم دادگاه آماده شده و فردا با عمو (وكيلم) ميريم براي رويتش. فكر كنم بايد امضا بزنيم كه اعتراضي نداريم. اين رو عصري عمو بهم گفت.

اين پنجشنبه قرار گذاشتيم. اول بايد بريم دادگاه بعد با دو شاهد و شناسنامه ها و عقد نامه بريم دفتر خونه براي صيغه طلاق.

غرورش بهش اجازه نداد حتي يك كم كوتاه بياد زنگي بزنه در حاليكه من سرتاسر ماه آخر رو حداقل هفته اي دو بار پيگيرش بودم كه با هم كنار بياييم. فقط هوار كشيد و فحش داد. يازده ميليون مهريه ش بود كه من حدود 50 ميليون هست و نيستم رو دادم. همين كه راحت باشند كافيه. من مي تونم دوباره شروع كنم و دوباره همه چيز رو به دست بيارم. كامپيوترها؛ لباسهام و يك ماشين قراضه برام مونده كه حتي مناسب مسافر كشي نيست. خدا بده بركت.

معتاد بودم؟ دزد بودم؟ رفيق باز بودم؟ خانوم باز بودم؟ الاف بودم؟ بي عرضه بودم؟ زشت بودم؟ بو ميدادم؟ چي بودم من؟

كاش برادرش مي فهميد نبايد بااين زندگي بازي كنه. كاش مي فهميد نسخه اي كه ممكنه براي كسي دوا باشه مي تونه براي يكي ديگه سم باشه. كاش اينقدر جايگاههامون رو از دست نمي داديم. كاش فاميلش بجاي اينكه چشم بسته الكي حمايتش كنند بهش عاقبت كار رو مي گفتند. مي گفتند كه تنها مي مونه. مي گفتند كه جدا شدن ساده نيست. حداقل زمينه اي فراهم مي كردند كه خودش بر اساس مصالح خودش عمل كنه و تصميم بگيره نه بر اساس نسخه هاي اونها. و خيلي كاشهاي ديگه.

هنوز هم نمي زاره به بچه ها نزديك بشم. خودش هم هر وقت نزديك ميرم براي صحبت، حتي يك صحبت ساده، گاز مي گيره. دو سه روز پيش نشستم حرفهاش رو كه مخفيانه با موبايل ضبط كرده بودم گوش دادم. فحشهايي كه به مادرم ميداد. مگه مادرم چه كرده بود بهش؟ حتي اجازه نمي دادم بهش بگه بالا چشت ابروست. فحشهايي كه به من ميداد، بابام، عموم. فقط به خاطر اينكه من رو عصباني كنه. و وقتي واقعا عصباني بشم فاميلش رو بريزه سرم تا حرفش به كرسي بشينه. اين هم نتيجه كارش.

تنها راهم اينه كه برم و پشت سرم رو هم نگاه نكنم. همين!

كارم داره جور ميشه. اونقدر پيله كردم كه بالاخره به جاي دستور بررسي دستور اقدام براي كارت مربيگريم داده شد. رفتن به فني و حرفه اي تهران تاثير خوبي داشت. برنامه نويسي رو دوباره شروع كردم. بعد اين همه مدت اعصاب حوردي و تنش كه كاملا فلجم كرده بود دارم دست گرمي روي دو تا پروژه دلخواه خودم كار ميكنم تا براي پروژه هاي جدي آماده شم. دوره معادل فوق ليسانسم هم هست. فقط اميدوارم كنسل نشه. قصد دارم فوق ليسانس رو بگيرم حتما. خيلي برنامه ها دارم واسه آينده.

پنجشنبه همه اين كابوسها تموم ميشند.

همين!

.

آميخته سكون و حركت

2009-09-04T08:08:00.004+04:30

.

سكون است. دادگاه حكم را داده، مانده دفترخانه و تمام. خبري نيست، نمي آد. به نظر ميرسه پشيمون شده. من با پشيمونيش مشكلي ندارم، به شرط اينكه با تغيير رفتارش باشه. اين موضوع خيلي خيلي بعيده.

حركت است. كار رو دوباره شروع كردم. با بعضي مشتريها هم حرف زدم. الان انرژيم رو گذاشتم روي چهار كار موازي. همون فعاليت شركت قبلي، يك كار شامل خريد و فروش تجهيزات البته به كمك يكي از دوستان قديمي در تهران، تدريس، و البته يك كار خاصي كه فعلا به دليل احساس خطر از رقبا محرمانه ست. در طول زمان بايد ببينم كدوم رو نگه ميدارم و كدوم رو از برنامه ها حذف مي كنم. البته برنامه ام اينه كه حداقل دو كار موازي داشته باشم.

ببينيم سرنوشت چي ميشه.

پ.ن. يك قاعده هميشگي در طبيعت انسانها هست: مرد تنها نمي تونه زندگي كنه، هيچوقت و تحت هيچ شرايط. اين آخرين قدم كه ورداشته شه بايد به فكر مسئوليت جديد باشم. بهترين انگيزه براي رشد و تكامل مسئوليته. مسئوليتي كه البته بايد حاصلش آرامش و اطمينان قلبي باشه.

طلاق همچنان‌ بیداد می‌‌کند

2009-08-25T18:45:00.000+04:30

.

آمارها سر به فلک کشیده‌اند و آژیر خطر به صدا درآمده است. حالا شاید بتوان امید داشت نهادهای مسئول و مجری، دست به کار شوند و اقدامی صورت دهند چرا که تا پیش از این هشدارهای کارشناسان و متخصصان خریداری نداشت.

روزنامه «خبر»‌ در گزارشي نوشت: این بار هم صحبت از مقوله‌ای است که آنقدر نادیده گرفته شده تا به صورت معضل در جامعه ما سر برآورده و دارد اصلی‌ترین بنیان‌های اجتماعی‌مان را در‌هم می‌‌ریزد. رئیس سازمان ثبت احوال ایران نیز اعلام کرده است که از هر ۹ مورد ازدواج یک مورد منجر به طلاق می‌‌شود البته این آمار متفاوت است و در بعضی از شهرها و مناطق تهران به 5 مورد و 3 مورد هم می‌‌رسد و بر‌اساس اظهارات محمدرضا آیت‌اللهی رئیس ثبت احوال کل ایران تنها در طول هشت ماه در سال گذشته 70 هزار مورد طلاق در ایران روی داده و دست‌کم 140 هزار نفر از یکدیگر جدا شده‌اند. اما همه این آمارها یک طرف و آماری که علل این جدایی‌ها را نشان می‌‌دهد یک طرف!

حقیقت آماری

درباره علل افزایش آمار طلاق در کشورمان بیش از هر چیز دیگری شاهد حدس و گمان‌هایی مبتنی بر دیده‌ها و شنیده‌ها بوده‌ایم‌ اما در همین حدس و گمان‌ها نیز نکته‌ای قابل توجه وجود دارد که شاید همواره مورد توجه جامعه و سطوح مختلف آن بوده اما مسئولان اجرایی کشور سکوت درباره‌اش را به شکسته شدن حریم‌ها ترجیح داده‌اند و هنوز هم اگر حرفی درباره این علت بسیار مهم ذکر می‌‌شود یا به زبان آمار است یا از سوی کارشناسان. بر‌اساس اظهارات بسیاری متخصصان، مهمترین مسئله‌ای که زوج‌ها را به سوی جدایی سوق می‌‌دهد، مشکلات جنسی است. به عنوان نمونه یکی از متأخرترین اظهارات در این باره به گفته رئیس سابق سازمان ملی جوانان ایران، برمی‌گردد که نارضایتی جنسی را یکی مهم‌ترین دلایل طلاق در کشور عنوان کرده است.

همچنین چندی پیش محققان دانشگاه علوم‌پزشکی قم تحقیقی میدانی در شهر تهران انجام دادند که نشان می‌‌دهد حدود 70‌درصد زنان این شهر تمایلی برای برقراری رابطه جنسی با همسر خود ندارند، در این تحقیق میدانی همچنین مشخص شده است که نزدیک به 70‌درصد از این زنان در رابطه زناشویی مهر و محبتی نمی‌بینند. در همین راستا دکتر محمدرضا نوروزی دبیر شورای عالی سازمان نظام پزشکی نیز اعلام کرده است که 40‌درصد مردان از اختلالات جنسی و ‌15‌درصد زوج‌های جوان از اختلالات ناباروری رنج می‌‌برند و دو عامل اختلالات ناباروری و تفاوت سلیقه‌های جنسی از جمله مهمترین عواملی است که زوج‌های ایرانی را وادار به ترک یکدیگر می‌‌کند.

حقیقت مغفول مانده

پیش از آنکه نارضایتی جنسی به عنوان یکی از دلایل طلاق در آمارها خود را نشان بدهد کارشناسان و متخصصان بسیار درباره‌اش سخن گفتند و راهکارهایی نیز درباره‌اش ارائه کردند. حتی در این زمینه کنگره خانواده و سلامت جنسی نیز در تهران برگزار شده است که 26 تا 28 آبان ماه جاری نیز چهارمین دوره آن برگزار می‌‌شود. آنچه متخصصان در این‌باره گفته و نوشته‌اند حکایت از مغفول ماندن مسأله سلامت جنسی در برنامه‌ریزی‌های کلان اجتماعی و فرهنگی دارد. به عنوان نمونه بسیاری از کارشناسان این اختلالات را ناشی از آموزش ندیدن زوج ایرانی از روابط جنسی و الگوگیری از فیلم‌های پورنو می‌‌دانند و اینکه آموزش‌و‌پرورش ایران دروسی درباره آموزش مسائل جنسی ندارد. همچنین در دانشگاه‌های ایران نیز یک درس تک واحدی به نام «تنظیم خانواده» وجود دارد که بسیار کلی و سربسته تنها به نحوه جلوگیری از بارداری می‌‌پردازد. به اعتقاد این متخصصان نبود برنامه‌های کوتاه و بلند‌مدت و راهکارهای اجرایی برای آموزش به افراد، مهمترین دلیل ایجاد این مشکل است. به عنوان نمونه دکتر مجد عضو هیأت‌علمی‌ دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ایران ‌و مؤسس ‌اولین ‌مرکز مشاوره‌جنسی ‌در این‌باره می‌‌گوید: «در ایران هر روز بر تعداد افرادی که به خاطر بی‌اطلاعی از وظایف جنسی از یکدیگر جدا می‌‌شوند، افزوده می‌‌شود. برای جلوگیری از گسترش این بحران‌ها باید برای جوانان ایرانی یک استراتژی جنسی تعریف کرد و بر‌اساس آن به آموزش جنسی آنها پرداخت تا نیاز‌های اولیه آنها در این حوزه برطرف شود.»

دکتر مجد معتقد است که پنهان‌ کاری‌‌ها در مسائل آموزش جنسی باعث بروز این مشکلات شده در حالی که می‌‌شود بسیار علمی و حتی عامیانه این مسائل را با مردم مطرح کرد. به اعتقاد دکتر مجد مقام‌های بهزیستی و بهداشتی ایران در حالی از گسترش طلاق‌ها در ایران ابراز نگرانی می‌‌کنند که آموزش‌های لازم جنسی برای استحکام خانواده‌ها از سوی رسانه‌های عمومی به‌طور مطلق ممنوع است. بسیاری از جوانان در ایران آگاهی چندانی از وظایف و ظرفیت‌های جنسی جنس مخالف ندارند و عدم رضایت از رابطه جنسی باعث شده که این عامل تبدیل به یکی از عوامل شتاب‌دهنده طلاق‌ در این کشور تبدیل شود.

حقیقتی هزینه‌بردار

مسئولان اجرایی کشورمان سال‌ها به خاطر حفظ حریم‌ها و حرمت‌ها در جامعه، آموزش روابط درست جنسی را از دستور کار خود حذف کرده و یا در سطحی بسیار اندک و ناکارآمد به آن پرداخته‌اند. در حالی که با کمی هزینه برای این مقوله می‌‌توان با حفظ حریم‌ها و حرمت‌ها آموزش این مقوله را گسترش داد و عمومی کرد. هزینه یک دوره آموزشی قبل از ازدواج که سازمان بهزیستی و سازمان ملی جوانان آن را برگزار می‌‌کند ممکن است کمتر از 50‌هزار تومان باشد این درحالی است که به گفته ابراهیم ماهیان مربی امور آموزش خانواده، هر جلسه دادگاه برای رسیدگی به شکایات و مشکلات خانوادگی بیش از 100‌هزار تومان هزینه در‌بر‌دارد و هر پرونده طلاق ممکن است نزدیک به 2 الی 3 میلیون برای دولت هزینه در بر داشته باشد. البته این هزینه منهای زیانی است که بر اثر نارضایتی زوجین از زندگی زناشویی و درگیر شدن آنها در روند طلاق، ایجاد می‌‌شود. با در نظر داشتن این نکته که سیاست سکوت در این‌باره باعث شده تا شخصی‌‌ترین مسئله زوج‌ها در کارکردهای اجتماعی آنان و استحکام جامعه اثر منفی بگذارد و زیان‌های غیرقابل جبران ایجاد کند.

حقیقت‌های پنهان شاید بشود در بسیاری موارد به آمار آن هم به صورت خام بسنده کرد و با ارزیابی آنها به نتایجی رسید اما درباره مقوله‌ای چون سلامت جنسی و رضایت جنسی افراد بعید برسد آمار به تنهایی گویای همه چیز باشد و یا بتوان با به کاربردن کلمه «نارضایتی» به همه حقیقت درباره معضل ایجاد شده دست پیدا کرد! این نکته در گفته‌های دکتر مهدیس کامکار بیشتر خودنمایی می‌‌کند. دکتر کامکار معتقد است که از مسئله «نارضایتی جنسی» همان برداشتی ایجاد می‌‌شود که از کلمه «سوء‌تفاهم» می‌‌توان دریافت. او در این باره توضیح می‌‌دهد: «در روابط دو انسان چه مادر و دختر یا دو خواهر یا برادر یا حتی دوست پیچیدگی‌های بسیار وجود دارد و به این سادگی‌ها نمی‌توان مسائل افراد را در قالب‌هایی کلی دسته‌بندی کرد. به همین دلیل معتقدم در رابطه زن و مرد و به خصوص رابطه جنسی آنها که بسیار پیچیده و تحت‌تأثیر خیلی چیزهاست هر مشکلی را تحت عنوان کلی نارضایتی جنسی خلاصه کرده‌ایم.»

به اعتقاد دکتر کامکار عوامل متعددی باعث طلاق زوج‌ها می‌‌شود و نارضایتی جنسی می‌‌تواند ابعادی به پیچیدگی رابطه یک زن و مرد داشته باشد. او در این‌باره می‌‌گوید: «به عقیده من مشکل جنسی نمی‌تواند دلیل عمده طلاق باشد و هرگز نبوده و نیست. به این دلیل که مطلقه بودن مانند یک انگ است و در اجتماع ما بسیار بد‌تر از این حرف‌‌ها است که زن‌‌ها به دلیل پاسخ نگرفتن نیاز جنسی‌شان مثل بقیه‌ نیازهایشان طلاق بگیرند. باید مشکلات خیلی توان‌‌فرساتر از این باشد که یک زن بخواهد طلاق بگیرد. معمولاً طلاق بین زوجین بر‌اساس چند فاکتور متعدد اتفاق می‌‌افتد که تأثیر آنها در روابط جنسی نمود پیدا کرده و یا زنان برای ارائه دلیلی محکمه‌پسند از آن استفاده می‌‌کنند.»

به اعتقاد دکتر کامکار مهمترین مشکلی که در این‌باره وجود دارد، فاکتور ارتباط است، یعنی نوع رابطه. اگر رابطه‌‌ بین زن و شوهر مختل شده باشد، بخش مهمی از جنبه‌‌ خودآگاه و یا ناخودآگاه شخص می‌‌تواند این تعارضات، اعتراضات و خشم‌‌ها را در رابطه‌‌ جنسی خود نشان ‌‌دهد چون بسیار رابطه‌‌ نزدیک و پیچیده‌‌ای است. او می‌‌گوید: «در جامعه‌ای که زن و مرد با هزاران مشکل مانند جامعه بی‌ثبات و غیرقابل پیش‌بینی، مسائل مالی، کار فرساینده و.‌.‌. روبه‌رو هستند سلامت روانی افراد به خطر می‌‌افتد. عدم تفاهم، ساختارهای متفاوت شخصیتی و مسائل ارتباطی هم به مشکلات این افراد اضافه می‌‌شود و در نتیجه صمیمیت و روابط خصوصی زن و شوهرهاست که از همه این پدیده‌های منفی متأثر می‌‌شود.»

تقریباً دو ماه دیگر چهارمین کنگره خانواده و سلامت جنسی با حضور اساتید و کارشناسان و متخصصین این حوزه برگزار می‌‌شود و مثل سه دوره قبلی موارد متعددی در آن مطرح می‌‌شود و مقالات بسیار در آن ارائه می‌‌شود. کاش حالا که زنگ خطر به صدا در آمده، نتایج این کنگره و دستاوردهای آن در بایگانی دبیرخانه کنگره خاک نخورند و برای برنامه‌ریزی و اقدامات اجرایی مورد استفاده قرار گیرند.

.

دادگاه

2009-08-23T06:14:00.003+04:30

.

صبح جلسه دادگاه برگزار شد

فكر نميكردم اينقدر ساده باشه

همه ش سه دقيقه طول كشيد

امضا زديم

آمديم بيرون

پ.ن. ساعت 6 صبحه و من هنوز نخوابيدم. چهارمين پاكت سيگار رو الان باز كردم
هنوز نمي دونم درست بود يا نه ولي من دو هفته پيش خودم رو به آب و آتش زدم بلكه به نتيجه اي برسيم. نتيجه هر بار بد تر از دفعه قبل بود. باز پيش قضاوتها، باز هوار كشيدنها، باز پرخاشگري. وقتي نامه صوري حكم هاي زوجين رو مي نوشتند به من گفتند واقعا نميشه كاري كرد؟ گفتم صبر كنيد باهاش دوباره صحبت كنم. نزديك رفتم بين اون همه جچمعيت باز هوار كشيد. برگشتم. هيچ كس هيچ چي نگفت. هيچ كس به روي خودش نيورد. هيچ كس از من نتيجه رو نپرسيد. فقط نوشتند و امضا كردند.

سه شنبه گواهي عدم سازش آماده ست.

.

دادخواست

2009-08-21T21:41:00.002+04:30

به سلامتي دادخواست طلاق توافقي تقديم دادگاه شد.

همين

بهانه

2009-08-11T20:28:00.003+04:30

اون شب تصميم داشتم هر طوري شده پاسپورت رو بگيرم. نمي دونم چه مرضي بود ولي مصمم بودم. شايد مي خواستم خودم رو ثابت كنم. شايدم اينكه اون غرور لعنتيش رو، اون عادت هميشگيش رو كه بايد حرف حرف اون باشه خورد كنم. نمي دونم ... ولي هر چه بود مصمم بودم.

ساعت 10 شب رفتم جلوي خونه. نبودند. تا ساعت 11:30 منتظر موندم. نيومدند. نمي دونستم مياند يا نه. شام هم نخورده بودم. پياده شدم خيابون رو گز مي كردم. خلوت بود. آخرش گفتم هر چه بادا باد ... اس ام اس زدم شوهر خواهرش: «سلام، ببخشيد مزاحم شدم. شما خبر داريد بچه هاي من كي مياند خونه؟» بيست دقيقه بعدش جواب اومد: «دير مياند». نه سلامي نه چيزي. همينشم خوب بود. دوباره اس ام زدم: «چه ساعتي دوباره اينجا باشم؟» جوابي نيومد ديگه. دير يعني ساعت 1 صبح. رفتم خونه خودم. ساعت 1:30 صبح بود برگشتم. نيومده بودند. تا ساعت 3 صبح منتظر موندم. نيومدند. مطمئن بودم كه مي دونه كه اينجام و نمي آد. ولي نمي دونست مصمم هستم.

رفتم خونه. تا صبح نخوابيدم. صبح دو ساعت پلكهام رو هم بود. تا ساعت 11 كارهاي خونه رو انجام دادم. دوباره رفتم. كماكان نبودند. دوباره اس ام اس زدم به همون شوهر خواهرش. جواب نداد. گفتم هر چه بادا باد، به اون يكي اس ام اس زدم. جوابي نرسيد.

نه عصباني بودم نه ناراحت. فقط مصمم بودم. بايد اون كاري كه بايد انجام مي دادم رو انجام مي دادم. به هر بهايي.

عصر رفتم خونه. زنگ ميزدم جواب نمي دادند. تا شب خودش زنگ زد: «چيه؟ چرا به همه زنگ مي زني؟» پرسيدم كجايي؟ گفت اومديم صحرا. صداي صحبتش از توي يك اتاق بود. «فردا ظهر ساعت 2 بيا بگير پاسپورتت رو». گفتم باشه.

فرداش ساعت 2 اونجا بودم. تا 5 عصر موندم نيومد. فكر كنم نمي دونست من مصمم هستم. با خودم فكر مي كردم چرا اصلا احساس غيرتي شدن رو ندارم؟ نمي دونم شب كجا بود. ولي به من چه؟ به درك! بيچاره باباش. اون موقع كه مي خواستند خونه رو ازش بگيرند بزنند به نام مادرش همين كار رو كرده بودند. مادر رو برده بودند بيچاره به هر كس زنگ مي زد مي گفتند خبر ندارند كجاست. يه بار ديگه هم اين اتفاق افتاد. وقتي پير مرد بيچاره رو به زور مي خواستند ببرند تهران. همونطوري. آخرش بيچاره تسليم شد. بردنش تهران. شهري كه مال اونجا نبود. اومد از خيابون رد بشه ماشين زد كشتش.

ولي من بلدم چطوري از خيابون رد بشم. بلدم دوباره روي پاي خودم وايسم. حرفم يادم افتاد: «دوباره شروع مي كنم». «بكن». «با شما نمي شه». نمي شه. اين رو مطمئنم. از اون روزي كه مصمم وايسادم رو حرف خودم. گفتم يا همه چيز يا هيچ چيز. باور نمي كردند اين جسارتم رو. لابد فكر مي كردند زود تسليم ميشم. زود به گه خوردن مي افتم. هر بار اومدم نزديك صحبت كنم، گفتم بسه، بيا فكر كنيم چبران كنيم گذشته رو، همه مون اشتباه كرديم ... از حرفهام غلط كردم رو برداشت كردند. ترجيح مي دادم غلط كرديم باشه. همه چيز يك طرفه. من بايد خودم رو اصلاح كنم ولي اون چي؟ پابرجا بر سر مواضع.

نمي دونستم شب كجا مونده. آميخته اي از نارحتي بابت اينكه قال گذاشته شدم، دروغ شنيدم. و اينكه باز باور نشدم.

زنگ زدم عمو. گفتم چه شده. گفت فعلا كاري نمي توني بكني. به خودم گفتم اگر الان ببينمش بكشمش مي تونم تو دادگاه بگم مهدور الدم بوده. شب خونه نيومده. ولي بي خيال. اين آدم ارزشش رو نداره به خاطرش خودم رو تو دردسر بندازم. كاش اون روز بعد از جلسه با وكيلش وجدانم همونطوري خواب مي موند. چه مرضي بود نصفه شبي؟ رفتم گفتم غلط كردم؟ شايد گفته باشم. گفتم تو يه كاغذ نظراتم رو مي نويسم. اون هم نظراتش رو بنويسه. روز بعدش سه صفحه متن رو بردم براش. همه چيز رو خلاصه كرده بودم. همون لحظه كه نامه رو دادم زد تو پوزم. «اجاره اينجا رو تمديد كردم». گفتم دو روز با هم صحبت كرديم. انتظار داشتم لااقل به من مي گفتي. با برادرش رفته بود. نااميد شدم. پشيمان شدم. چرا نصفه شبي رفتم؟ خريت كردم. موضوع رو پيچيده تر كردم. فرداش كه رفتم براي جواب. همون حرفها رو زد كه همه رو از حفظ بودم. «شوهر مردم مياد پاي زنش رو مي بوسه مي گه ببخشيد». من كه گفته بودم. بايد بيشتر از اين تحقير مي شدم؟ اون روز هر چه بود امروز مصمم بودم.

ساعت 5 عصر بود. چهار ساعت جلوي ساختمون بودم. گفته بود اونجا نايستم ولي من مي ايستادم. «من آبرو دارم». ولي من ديگه آبرويي برام نمونده. مي خواستم بگم اون وقتها كه سر هر چيز كوچولويي مي خواستي جيغ بكشي پنجره رو باز مي كردي سرت رو مي گرفتي بيرون هم آبرو داشتي؟

خسته شدم. رفتم دفتر عمو. سرش تو پرونده هاي وكالت بود. گفتم چه كنم. گفت كاري نمي توني بكني. گفتم اينكه موجر چكها و پول رهن رو به اونها داده چي؟ گفت مي توني شكايت كني. آخرش شد سه تا شكايت: اتهام خيانت در امانت موجر و ايشون. اينكه با وجود اطلاعي كه قبلا داده بودم موجر چكها و پول رهن خونه رو داده دست ايشون. دومي نامه به دادسرا براي اينكه ايشون شب خونه نبوده و اطلاع هم نداده و هيچ كس هم نمي دونه كجاست. سوم هم دادخواست درخواست مجوز ازدواج مجدد. پيش نويسها رو گذاشتم تو كيفم. برگشتم همونجا. ديدم اومدند. نفس عميق كشيدم. زنگ زدم. گفت نمي آم. كاري باهات ندارم. پاسپورت رو هم نمي دم. باز هم باور نكرده بود من مصمم هستم. گفتم باتري گوشيم داره تموم ميشه. يا خودت مياي پايين يا من ميام بالا. قطع كردم. سرش رو از پنجره بيرون آورد: «مگه نگفتم اينجا واينستا؟ برو تو كوچه بيام». قرار بود دزدي كنم؟ رفتم تو كوچه. آروم بودم. اومد. با توپ پر: «اول بايد بياي طلاق نامه رو امضا كني بعد پاسپورتت رو ميدم» ظاهرا شاكي ايشون بود!!! من باز داشتم بدهكار مي شدم. هميشه اهل گرو كشي بود. اصلا اعصابش رو نداشتم. من مصمم بودم. و اون موقع داد زدم. داااااد.

اصلا چه معني داشت من ندونم زنم شب كجاست و با كيه؟ داد زدم. اين ادا و اطوارها چه معني داره؟ و باز داد زدم. مردم جمع شدند. و من باز داد زدم. تمام دادهايي كه تو اين چند ساله جمع كرده بودم، همه رو ريختم بيرون، بيرون و بيرون. «اگر همين الان پاسپورت رو نياري ميام تو خود ساختمون هر چه ديدي از چشم خودت ديدي» فكر كنم قيافه م ديدني بود. براي اولين بار وحشت رو تو چشاش ديدم. خودم مي دونم كنترلم دست خودم بود ولي به شدت غير قابل كنترل نشون ميدادم. گفت ميارم. پيروز شده بودم!

پاسپورت رو برده بود خونه خواهرش گذاشته بود. خونه نبودند. اصلا مدارك من خانه ديگران چه مي كرد؟ ولي هر چه بود پاسپورت رو گرفتم. بايد جشن بگيرم. من رسما تاجگذاري كردم. دو پادشاه در يك ملك نگنجند. يا بايد استعفا بده يا هر كس بره سر ملك خودش.

وقتي مي رفتيم براي گرفتن پاسپورت باز شروع كرد. تو فلان تو بهمان. «تو ايراداتت رو بايد بفهمي». گفتم ديگه وقتش گذشته. بفهمم هم فايده اي نداره. «نه! بايد همين آخرين لحظه موقع رفتن ايراداتت رو بفهمي». دوباره جوش آوردم: «تو همين آخرين لحظه هم نفهميدي كدوم اخلاقت ما رو به اينجا كشوند، من بايد بفهمم؟ همين آخرين لحظه هم باز حرف حرف خودته. باز مي گي من درست مي گم و تو غلط ميگي. باز مي خواي حرف خودت رو به هر نحوي به كرسي بنشوني، باز تحت هيچ شرايطي نمي خواي كوتاه بيايي. باز ... باز ... باز ...».

گفته بودم فايده اي نداره. براي چيزي بايد سعي كرد كه حصولش ممكن باشه.

امروز عمو زنگ زد: «وكيلش زنگ زده مي پرسه چهار خط تلفن دفتر تهران رو به نامش مي كني يا نه؟» بدبخت هنوز دنبال يه چيزي براي تيغ زدنه. تمام زندگيش پوله. گفتم قبلا هم گفته بودم كه هر چي بخواد در حد مقدورات بهش ميدم. تلفنها رو كه قبلا گفته بودم به نامش مي كنم. فقط شرش رو كم كنه. پرسيد: «كي آماده اي بريم دادخواست طلاق توافقي رو امضا كني؟» گفتم هر قدر زودتر بهتر.

گوشي رو كه گذاشتم حس كردم سبكتر شدم. داشتم نفس مي كشيدم. دور و برم رنگ پيدا كرده بودند. حتي اين لپتاپ سياه هم رنگي بود. بايد تلاش كنم. بايد دوباره سر پا وايسم. اين بار محكم تر از هميشه. اين بار ديگه كسي نيست كه مثل سه بار گذشته من رو بزنه زمين، به خاك سياه بنشونه. كار جديدي كه مدتهاست فكرم رو مشغول كرده امروز شروع مي كنم. همين امروز. نه، همين الان. همين الان بعد از تموم شدن نوشتن اين متن.

(لبخند)

سر كاري

2009-08-10T02:20:00.002+04:30

سر كار بوديم

بعد از يك هفته سراسر كش و قوس

براي اولين بار داد زدم

دو پادشاه در يك ملك نگنجند!

من شديدا درگير پيدا كردن موقعيت واقعي خودم هستم. براي اينكه مسئوليت پذير باشم بايد تصميم گير باشم

با مرور زندگي خودم ياد اون كاراكتر آقاي نوروزي افتادم: حرف حرف نوروزيه! (البته برعكس)

آخرين اخبار

2009-08-03T23:04:00.001+04:30

اين پست محض اينكه زنده ايم در اينجا الصاق مي گردد.

امروز فردا قراره خبري بشه

ببينيم چي پيش مياد

مشکلات اقتصادی عامل اصلی افزایش طلاق

2009-07-29T13:54:00.002+04:30

رئیس انجمن علمی مددکاری اجتماعی ایران، با بیا اینکه مشکلات اقتصادی عامل اصلی افزایش طلاق جوانان است، گفت: ما با حقوق کمتر از 800 هزار تومان نمی توانیم زندگی کنیم. ما همه چیزها را بر اساس قیمت بین المللی به مردم عرضه می کنیم اما بر اساس آن استانداردها به مردم حقوق نمی دهیم.

به گزارش«فردا» دکتر مصطفی اقلیما، در توضیح دلایل افزایش طلاق در جامعه گفت: یکی از مهم ترین علت ها این است که جوان های ما به خاطر زندگی ازدواج نمی کنند بلکه به خاطر گرفتن وام ازدواج می کنند. دخترهای ما اغلب به خاطر بیرون آمدن یا فرار از خانه پدر مجبور به ازدواج می شوند یا مسائلی مثل وضع مالی خانواده یا حرف مردم دلیل ازدواج هایشان بوده است.

دکتر اقلیما افزود: طبق بررسی های انجمن علمی مددکاری که در بین پنج شهر بزرگ انجام شده است، 70 درصد مردم در پاسخ به اینکه چرا ازدواج کرده اند، مساله اجبار را عنوان کرده اند. یعنی بحث داشتن همدل و همزبان و نیاز به درک متقابل علت ازدواج ها نبوده است. جوان ما کار ندارد و ازدواج می کند تا پدرش یا پدرزنش خرج زندگیش را بدهد. الان پایه حقوق یک کارشناس 320 هزار تومان و خط فقر ما 700 هزار تومان است یعنی جوان کارشناس ما حدوداً روزی 10هزار تومان حقوق می گیرد درحالی که یک کارگر ساختمان روزی 15 هزار تومان درآمدش است. اینجا است که وقتی امکانات زندگی فراهم نیست، دعواها و نزاع آغاز می شود و به طلاق می کشد.

وی ادامه داد: شما اگر منابع قرآنی را بررسی کنید، می بینید که برای ازدواج پسر شرایطی گذاشته اند که یکی از آن توانایی برعهده گرفتن خرج خودش و یک آدم دیگر است و دیگراینکه برای دختر در منطقه ای خانه اجاره کند که در سطح او و خانواده اش باشد. الان کدام پسر ما این شرایط را دارد؟

مقایسه با استانداردهای بین المللی

این کارشناس مسائل اجتماعی افزود: آخرین استاندارد بین المللی برای یک زندگی به این صورت است که 25 درصد حقوق یک فرد باید صرف کرایه خانه، 25 درصد برای خوراک و پوشاک، 25 درصد برای تفریحات و بهداشت و 25 درصد برای پس انداز صرف شود. بر اساس این استاندارد، ما با حقوق کمتر از 800 هزار تومان نمی توانیم زندگی کنیم. ما همه چیزها را بر اساس قیمت بین المللی به مردم عرضه می کنیم اما بر اساس آن استانداردها به مردم حقوق نمی دهیم.

رئیس انجمن علمی مددکاری اجتماعی ایران گفت: مهم ترین تفاوتی که در خصوص دلایل طلاق نسبت به گذشته صورت گرفته بحث اقتصادی است.الان در دنیا از بنگلادش به عنوان یک کشور فقیر گرفته تا آمریکا، هیچ دولتی دیده نمی شود که وام ازدواج بدهد. وظیفه دولت این است که برای جوان کار و شغل ایجاد کند. این کار به فرد شخصیت و اراده می دهد. اما این وام ها نوعی فرار از تکلیف است.

در تمام کشورهای دنیا اگر وضعیت بیکاری از 10 درصد به 11 درصد برسد، رئیس جمهور اجازه کاندیداتوری مجدد ندارد. اما در کشورمان آمار بیکاری بالاست و همین ها روز به روز موجب افزایش طلاق می شود.

چندی پیش سازمان ملی جوانان اعلام کرده بود ما 11 میلیون جوان آماده ازدواج داریم که ازدواج نمی کنند. در این آمار اعلام شده بود نصف این افراد هم دارای شغل هستند. اما نگفته اند منظورشان از شغل چیست. کاری که حقوق 80 تا 200 هزار تومان دارد که شغل محسوب نمی شود. آیا کار قراردادی که هر لحظه ممکن است عذر فرد را بخواهند کار به حساب می آید؟

مساله حضور زنان در جامعه و بالا رفتن سطح سواد و آگاهی آنها هم گاهی در جامعه به عنوان یکی از دلایل طلاق عنوان می شود. دکتر اقلیما در این خصوص به روزنامه سرمایه گفت: نه. الان تنها 10 درصد خانم های ما شاغل هستند. ممکن است بگوییم آقایانی در سطح اینها نداریم یا آقایی که 300 هزار تومان حقوق می گیرد چطور می تواند با خانمی که دو میلیون تومان حقوق دارد ازدواج کند. اما ما خانمی با تحصیلات لیسانس داشته ایم که شوهرش در همان شرکتی که او کار می کرده نظافتچی است و خیلی از خانم ها هستند که خرج شوهران شان را می دهند. اینها همه بهانه هایی برای فرار از دلایل واقعی طلاق است که روز به روز گسترده تر می شود.

گفتنی است در آمارهای ثبت احوال کشور، میزان ازدواج های سال گذشته 881 هزار و 592 مورد و میزان طلاق ها 110 هزار و 510 مورد عنوان شده و بیشترین این طلاق ها در سنین زیر 29 سال بوده است

خريت!

2009-07-29T04:03:00.003+04:30

نصفه شبي خريتمون گل كرد دكتر پيدا نكرديم درمانمون كنه ساعت 12 بهش زنگ زدم گفتم ميخوام باهاش صحبت كنم.

تا ساعت 3 صبح مخ هم رو تيليت كرديم.... البته با آرامش. همين خودش كليه.

فردا هم روز خداست.

نمي خوام هيچ حرفي ناگفته بمونه

دم خروس يا قسم حضرت عباس - بخش دوم

2009-07-28T22:29:00.002+04:30

امروز يكي از سخت ترين و پرفشارترين روزهاي زندگيم بود. در تمام اين سه سال آخر چنين فشاري نكشيده بودم.

براي پيگيري جريانات امروز اول بايد دم خروس يا قسم حضرت عباس - بخش اول رو بخونيد. بعد تماس تلفني شبش رو. من كاملا مطمئن شدم اين خانوم هنوز كاملا سفت و سخت و انعطاف ناپذير سر موضع هميشگي خودشون هستند. با اين تفاوت كه قبلا تا مي گفتي چه كنم سركوفت و تحقير بود اين بار با يك درجه تخفيف حاضر بودند بدون منت من رو خونه راه بدند و اگر بخواند به من پول (!!!!) بدند يه كار شروع كنم. از نظر من كل مذاكرات شكست خورده بود. مشكل من انعطاف ناپذيري و لجبازي و بددهني و غرور و خودبزرگ بيني ايشون بود كه هيچ تغييري در اونها ديده نشد.

و اما امروز...

صبح رفتيم پيش وكيل ايشون. من و عمو بودم از اين طرف وايشون و خواهرشون بودند و طبيعتا وكيلشون. همون ابتدا اولين چيزي كه وكيل محترمشون فرمودند اين بود كه ظاهرا مكالمه موفقي داشتيد و به سلامتي مشكل داره حل ميشه. من تعجب كردم. كدوم موفقيت؟ من تنها چيزي كه گفته بودم اين بود كه اين برخوردهاي عصبيش رو متوقف كنه و بزاره با بچه ها صحبت كنم. هم اينكه گفته بودم همه مون اشتباه كرديم و يه سري اشتباهات خودم هم شمرده بودم و ظاهرا همين شمردن اشتباهات خودم كار دستم داده. سركار عليه تصور فرمودند بنده بهشون گفتم «غلط كردم»!

خلاصه اينكه خطابه غرايي ارائه كرديم كه جريان چي بوده و چي شده و چه اتفاقاتي قبلا افتاده كه منجر به اين وضعيت شده و اينا. در همون موضع اول صحبتم كه بايد تعيين محل سكونت با من باشه و برادرش دخالت نكنه به بن بست خورديم و تلاشهاي هر دو وكيل زبر دست در راضي كردن ايشون به كوتاه اومدن با شكست مواجه شد و نهايتا بعد از قهر ايشون در حضور همشيره مكرمه شون موضوع صحبت به شرايط طلاق رسيد كه البته بايد به تاييد ايشون برسه:

1. ايشون بچه ها رو مي خواست، موافقت شد.
2. ملاقات بچه ها به هفته يك روز، روزهاي جمعه از ساعت 10 صبح تا 5 بعد از ظهر پيشنهاد شد.
3. ايشون جهيزيه نداشتند، كل لوازم منزل كه متعلق به بنده بود به بچه ها واگذار شد
4. در مورد آپارتمان تهران كه يك سوم متعلق به من و دو سوم متعلق به ايشونه، سهم يك سوم كه به قيمت روز اين سهم حدود 40 ميليون تومن ميشه بجاي هزينه بچه ها به ايشون واگذار شد.
5. پول رهن منزل فعلي كه ساكنند و اجاره نامه به نام بنده ست كه مبلغ 10 ميليون تومن ميشه به ايشون واگذار شد. با اين شرط كه چكهاي تخليه و اجاره تحويلي به مالك رو به بنده برگردونند.
6. از ميان لوازم موجود در منزل صرفا لوازم شخصي روزمره بنده شامل كتاب و لباس و مسواك به من تحويل داده بشه. (اون موقع هر قدر فكر كردم ديدم لوازم شخصي من بيشتر از اين هم نميشه)
7. اسناد و مدارك بنده شامل سه تا دفترچه بانك جمعا 35 هزار تومن و پاسپورتم كه ايشون گرو نگه داشتند به بنده تحويل بشه.

و تمام!

با اين حساب من كافيه يك كارتن با خودم ببرم وسايلم رو بريزم توش، وردارم ببرم و خدا حافظ!

اما من يك چيز خيلي خيلي مهم ديگه رو به دست ميارم كه اصلا با هيچكدوم از اين چيزها قابل خريد و فروش نيست:

آرامش!

پ.ن. دچار عذاب وجدان هستم.

جون مادرت از ما بكش بيرون!

2009-07-26T21:33:00.003+04:30

از: آقا رضا آلاخون والاخون
به: آقا داداش سركار عليه

موضوع: جون مادرت از ما بكش بيرون

با سلام و تحيات و تبريك عيد سعيد والنتاين به جنابعالي كه هنوز نرسيده ولي يك روز بالاخره مي رسه،

نظر به اينكه آنجانب در تمام مدت 4 سال گذشته دهان ما را صاف نموديد كه مثلا خيلي حاليتان است و هر چه بفرماييد عينهو وحي منزل مي باشد ولو جبرائيل هم كار داشته باشد نيايد به صورت تلفني و اگر آن هم نباشد به صورت حضوري آيات متبركه را در مغز همسر رميده اينجانب با سرنگ يك بار مصرف مخصوص از اون گنده هاش تزريق فرموده و ايشان نيز عليرغم منافع خانواده با بيل در فرق سر ما فرود آورده اند و اكنون بعد اين همه مدت تنش و پسرفت و سقوط و غيره، بر اثر عوارض جانبي نسخه هاي جنابعالي شادمندانه اينجانب در گوشه عزلت خودمان خوش به حال شده و نفس راحتي مي كشيم و شب با خيال راحت و آرامش از نوع دنيا و آخرت كپه مرگمان را مي گذاريم، به اطلاع مي رساند غيب شدن ناگهاني جنابعالي از صحنه و رها نمودن همشيره مغز فندقيتان به حال خودش و گير كردن ايشان در مخمصه ساخته شده توسط جنابعالي، مجددا ايشان را به ياد بنده انداخته و بر اثر اين يادآوري ناخوشايند مجددا سيستم عصبي و گوارش اينجانب مختل شده است.

لذا عاجزانه خواهشمند است جهت جلوگيري از هر گونه قهوه اي شدن اوضاع، بر سر موضع و سنگر خودتان بازگشت نموده ضمن ارائه راهكارهاي بي نظير معمول كه منتج به گند زدن به هر چي زندگي ديگران مي گردد اوضاع را به سبك خود رتق و فتق نموده و اينجانب را از نگراني و استرس نجات دهيد.

بديهيست در صورتي كه اينجانب مجددا مثل سه دفعه گذشته خر شده و كوتاه بيايم و بروم سر زندگي خودم، هر گونه ورود نابهنگام يا ديرهنگام جنابعالي به زندگي شخصي خود را با رافت و عطوفت اسلامي پاسخ گفته قلم پاي شما و دندانهاي همشيره مكرمه تان را با مهر و محبت فراوان بدجور خواهم شكانيد.

والسلام علي من اتبع الهدي

پ.ن. طبق نظر پزشك طول گوشهاي اينجانب به حداكثر مقدار قابل تحمل رسيده و بيشتر از اين ظرفيت دراز شدن ندارد.
پ.ن. دوم: خر خودتونيد!

ميان برنامه!!!

2009-07-26T03:44:00.002+04:30

ساعت يك نيمه شب زنگ زد تا حدود 3 صبح صحبت كرديم. نمي دونم صحبتهام دم غروب در ملاقات دوم (قرار بود تو بخش دوم دم خروس چاپ شه) تاثير گذاشته يا واقعا سرش به سنگ خورده يا شايدم داداشش سرش شلوغه دور و برش نيست.

مي خواد تجديد نظر كنيم.

گفتم هر انتظاري ازم داره مكتوب كنه (واسه اينكه فردا زيرش نزنه هر چند مي زنه!)

انتظارات خودم چون زياد نبودند شفاهي به عرض رسيد:

عدم دخالت فاميل عليه
تنظيم هزينه ها با شندرغاز درآمد اينجانب
عدم غوغا سالاري و سركوب
عدم هر گونه سركوفت و تحقير و غيره
به رسميت شناخته شدن حق اينجانب در تعيين محل سكونت

فردا قراره خبر بده

قسمت دوم دم خروس يا قسم حضرت عباس هم مي مونه واسه فردا

دم خروس يا قسم حضرت عباس - بخش اول

2009-07-25T23:05:00.002+04:30

ديشب بالاخره تونستم مالك اون خونه پيدا كنم . باهاش صحبت كنم.

ميگفت بهش گفتند اجاره نامه قبلي رو مي خواند تمديد كنند. گفتم اجاره نامه قبلي تمديد نميشه. اجاره نامه موجود تموم شده و ايشون بايد مثل مستاجر جديد اجاره نامه جديد تنظيم كنند. قبول كرد. قرار شد خودش بهشون بگه.

نيم ساعت بعدش سركار عليه زنگ زد به موبايلم ... هر چي از دهنش در ميومد زد! من هم گفتم فردا ميام اونجا صحبت مي كنيم، البته به شرط اينكه عصبانيتت تموم شده باشه. گفت غلط مي كني بياي!

ظهري غلط كردم رفتم. دو بار با موبايل زنگ زدم. از پنجره نگاه كرد و جواب نداد. به شوهر خواهرش زنگ زدم گفت بهش مي گه. تو ماشين بودم يهو از پشت اومد هوار كشان كه چيه هي به اين و اون زنگ مي زني و آبروي من رو مي بري. منم مثل گاو نگاهش كردم! و گفتم اومدم ببينم موضوع چيه؟

بالاخره بعد كلي داد و هوار مشخص شد سركار عليه پول رهن خونه رو مي خواد. گفتم من كه گفته بودم هر چي بخواي بهت مي دم. اون هم مال شماست. خلاصه بهش حالي كردم زنگ زدن من به اون بابا بابت پول نبود، بابت دو فقره چكي بود كه پيشش داشتم و همونطور كه پيش بيني مي كردم تا موضوع پول حل شد آروم شد!

گفتم تا اينجا هستم يكي دو تيكه لوازم ماشين تو انباري مونده برم وردارم. اول قبول نكرد منتهي بعدش با اكراه قبول كرد برم از انباري ورشون دارم. خوب ... فرصت خوبي بود ...

ضمن اينكه داشتم دنبال آت و آشغالها مي گشتم يكي دو جمله گفتم. با عصبانيت جواب داد. گفتم برزگترين مشكلت اينه كه عصباني هستي. گله كردم چرا نمي زاري با بچه ها صحبت كنم و اينا و الي آخر. گفتم من خيلي سعي كردم اوضاع آروم شه، چند بار تاكيد كرد كه رابطه بين ما ديگه تموم شده. منم گفتم باشه. ولي به مرور ديدم نرم تر شد.

خلاصه اينكه ... معلوم شد اين همه فاميل من فاميل من مي كرد الان سرش بد جور خورده به سنگ. مي خواد خونه رو عوض كنه و بره يه آپارتمان بگيره با رهن كامل ولي هيچ كس نيست باهاش بره دنبال خونه. نپرسيدم برادرش كه اين همه كاسه داغ تر از آش بود كدوم گوريه. حوصله داد و هوار مجدد نداشتم. بهش قول دادم خودم ميام باهاش ميرم دنبال خونه. نرم تر شد. قرار شد براي پس فردا كه خودش خبر بده.

از قرار سه شنبه با وكيلش گفت. اينكه كلي هزينه وكيلش ميشه. بازم نگفتم كه اين وكيله كه رفيق فابريك شوهر خواهر كله گنده ش بود. چرا اين همه پول مي خواد؟ پيشنهاد دادم وكيل رو ول كنه خودمون دادخواست طلاق توافقي رو مي نويسيم. چيز سختي نيست. گفت باشه. بازم نرم تر شد. واقعا پول معجزه مي كنه!

بعد هم به يك خورده درد دل گذشت و تمام. گفتم مي تونم بچه ها رو ببينم. گفت نه. گفتم باشه. جمع كردم رفتم.

دوراهي

2009-07-24T02:35:00.002+04:30

سر يك دو راهي گير كردم

شركت قاينارخزر شركت موفق و نوگرايي هستش. مدير عامل خوشفكر و قوي اي داره. مي دونم كه مي تونه يكي از شركتهاي مطرح ايران بشه در آينده. كاري كه به من پيشنهاد شده مسئول سخت افزار و شبكه اين مجموعه ست.

شركت سه تكه ست: جاده سردرود، جاده صوفيان و مركز شهر. وظيفه من نگهداري سيستمهاي هر سه بخش خواهد بود. ساعت كار از 6:45 تا 3عصره كه معمولا به ساعت 6 مي كشه. بخشي از نگهداري سيستمها ممكنه در روزهاي تعطيل مثل جمعه ها انجام بشه.

تا اينجاش مشكلي نيست، همه چيز ايده آله. ولي....

1. تنها فرد متصدي اين كار هستم. حجم كار سه سايت اصولا بالا خواهد بود و ممكنه اين شرايط سخت نزاره انرژي اي براي زندگي شخصيم بمونه.
2. بدون جانشين خواهم بود. در شرايط فورس ماژور كه نياز به مرخصي داشته باشم قطعا به مشكل خواهم خورد.
3. حقوق برابر مينيمم مصوب قانون كار برابر 260 هزار تومنه. اصولا اشل حقوقي شركت از 300 هزار تومن بيشتر نيست، حتي براي افراد با سابقه مجموعه.

تا اينجاش هم باز مشكلي نيست و كار طبيعتا قابل تحمله ولي يك مشكل عمده هست:

4. اونطوري كه مدير عامل به من گفت قرارداد 5 ساله خواهد بود و از من در اين خصوص سفته و تضمين مي خواند.

اين مورد آخر به شدت من رو به ترديد انداخته. من مي دونم جاهاي ديگه هم ميزان حقوق از همين بيشتر نخواهد بود ولي اينكه قرار باشه 5 سال همينطوري بگذره واقعا برام سخته. مخصوصا اينكه قبل اين صحبتها بهشون گفتم كه مي خوام تو رشته دانشگاهي براي فوق ليسانس ادامه تحصيل بدم و كلاسهام پنجشنبه وجمعه ست و اميدوارم ايشون مشكلي با اين موضوع نداشته باشه كه رسما اعلام كردند كار روزهاي پنجشنبه هم هست و ممكنه به روزهاي جمعه هم بكشه. خلاصه اينكه با انتخاب اين شغل يعني همه برنامه هاي ديگه تعطيل. اگر هم اين كار رو از دست بدم معلوم نيست تا كي مي تونم دوام بيارم اون هم در شرايطي كه دارم از ته مونده موجود تو جيبم ارتزاق مي كنم.

چه بكنم؟

تا شنبه بايد تصميم بگيرم و اعلام كنم.

فعلا جوابم منفيه. ناز نمي كنم ... فقط موضوع اينه كه اين شرايط در حد مقدوراتم نيست.

بابا

2009-07-22T01:56:00.006+04:30

امروز صبح رفتم خونه بابا
صبح ساعت 4 حركت كردم 7 رسيدم و مستقيم رفتم سر مزار مادر، بعد رفتم خونه پيش بابا

كلي كار داشتيم كه راه انداختيم. كلي هم صحبت كرديم

بابا راست مي گه

شوهر خواهرش هر بار مي خواست وساطت كنه هيچ وقت بي طرف نبود. تنها تاكتيكش اين بود كه نقطه ضعف پيدا كنه و روي اون مانور بده و طرف مقابلش رو اينطوري آچمز كنه. خوب، از آدمهاي سياسي و كله گنده غير اين نبايد انتظار داشت. بابام مي گفت از اول اشتباه كردي. مي بايست هيچ وساطتي رو قبول نمي كردي. از همون اول مي گفتي كه اصولا حق انتخاب محل سكونت با مرده و زن بايد تبعيت كنه.

گفتم خوب، من هيچ وقت آدم سختگيري نبودم. تنها مشكل من همين شغل و بيكاري ناشي از جابجايي از تهران به تبريز بود. همون موقع هم گفتم تبريز براي من كار نيست. گفت نگران نباشم و دست به دست مي دند مشكلي پيش نمي آد. ... كه پيش اومد.

بهش گفتم اصلا برام مهم نيست ديگه. اولها مي خواستم مشكل ريشه اي حل شه. جلسه اول كه با عمو رفته بوديم اونجا كلي يادداشت نوشته بودم كه مطرح بشه. تو نامه اي كه قبلش نوشته بودم دقيق گفته بودم مشكل من برادرشه و اينكه دخالت مي كنه و اينكه اين حرف اون رو بيشتر از حرف من قبول داره و اينا. ولي همون جلسه وقتي گفتم فعلا برادرش نباشه تا صحبت كنيم و اونطوري عليا مخدره گير داد كه بايد حتما برادرش باشه و هيچ كس حق نداره بگه اون نباشه و اينا و سر اين موضوع قهر كرد و جلسه رو ترك كرد تمام يادداشتها رو گذاشتم تو كيفم و گفتم به درك! اين زن درست بشو نيست. مخصوصا هم كه همين آقا دو روز پيشش رفته بود پيش بابا كه مطمئن بشه بابا پشت من رو خالي مي كنه. بابام هم كه خبر نداشت جريان چيه تاييد كرده بود. مردك با دمش گردو ميشكست.

به بابا گفتم خودم ديگه كاملا دنبال اين هستم كه اين طلاق انجام بشه. رفته رفته اون حدس و گمان اوليه كه زده بودم محكم و محكمتر اثبات داره ميشه. گمانم اصلا اشتباه نبود. يك زن نمي تونه دو تا شوهر داشته باشه. من ترجيح ميدم بره با همون برادرش زندگي كنه.

مي خوام فوق شركت كنم. يك موقعيتي پيش اومده بر اساس سهميه يك سازمان مي تونم تو دوره معادل فوق ليسانس IT تو مديريت صنعتي شركت كنم. مي خوام شروع كنم موسيقي ياد بگيرم. ساز مورد علاقه م رو هم انتخاب كردم. استادشم كه پيدا شده. مي خوام تو «باغلاما» مهارت پيدا كنم. خيلي برنامه ها دارم.

تو همون جلسه گفته بودم كه خيلي كارها مي شه كرد و خيلي برنامه ها ميشه ريخت ولي با ايشون نمي شه.

فردا واسه همون كاره براي مصاحبه دوم صدام زدند. اميدوارم هر چي صلاحه همون پيش بياد.

پ.ن. دقت كردم ديدم اين چند پست جديد ديگه مخاطب تو نيستي. واقعا دارم دلنوشته مي نويسم.
نشانه خوبي هستش

روز خوب

2009-07-21T01:43:00.001+04:30

امروز روز خوبي بود
خدا رو شكر

اميدوارم فردا بهتر باشه

كار

2009-07-19T22:21:00.002+04:30

ظاهرا داره يك كار جور ميشه
مصاحبه تخصصي رو موفق شدم، مونده انتخاب منابع انساني بين پذيرفته شدگان مصاحبه فني

خوب ... با 12 سال سابقه كار كه 6 سالش صرف امور اجرايي و مديريتي تو شركتهاي مختلف صنعتي و نرم افزاري بوده الان قراره برم تو يك شركت صنعتي ويندوز نصب كنم.

خدا رو شكر مي كنم كه بعد از 4 ماه همين يه دونه هم پيدا شد

ببينيم چي ميشه

روشنايي

2009-07-19T15:40:00.004+04:30

دوره دلتنگي داره يواش يواش تموم ميشه و دارم عادت مي كنم به شرايط جديد. واقعيت اينه اون زمان هم ما فقط تو شناسنامه زن و شوهر بوديم و من هيچ وقت تو رو واقعا كنار خودم نديدم. چند روز پيش هم كه داشتم با يكي از مشاورين صحبت مي كردم صحبت سر اين شد كه ممكنه تو اصلا براي زندگي خانوادگي ازدواج نكردي. ازدواج كردي كه بچه دار بشي. فقط همين.

فاصله سني 7 ساله،‌كم تجربگي من در برابر تجربه تو، تنها بودن من در برابر زندگي تو پيش خانواده خواهرت در همون دوران دانشجويي، فشار مضاعف بر من به خاطر مسائل مالي و خيلي چيزهاي ديگه همه عواملي بودند كه من به پشنهاد ازدواجي كه بهم دادي بعد از يك دوره كوتاه جواب مثبت بدم. تو مي دونستي داري چكار ميكني. من نه.

الان كه فكر مي كنم مي بينم عامل اصلي ازدواج از نظر من همين تنهايي و غربت بود و براي تو گذر سن و از دست دادن فرصتهاي ازدواج. يك عامل مهم ديگه رو هم تو داشتي. ازدواجي رو ترجيح ميدادي كه توي اون بر شوهرت مسلط باشي. به همين دليل يك سن پايين رو انتخاب كردي. من هم كه چشم و گوش بسته و باصطلاح آكبند بودم. چه كسي از من بهتر؟ همون زمان بايد نشانه ها رو درك مي كردم. مخصوصا وقتي از خاستگارهاي مختلفت حرف ميزدي. يكي زرگر، يكي كارمند. خوب ... تو كه دنبال زندگي خوب بودي بايد مي رفتي سر وقت يكي از اونها نه من كه حتي خدمت سربازي هم نرفته بودم. نه شغلي داشتم نه مال بابايي نه پولي نه هيچ چيز ديگه.

الان مي بينم من اون زمان به همسر نياز نداشتم بلكه به يك دوست نياز داشتم. تو اول با قيافه يك دوست نزديك شدي. ولي با نقشه خودت تو وضعيت معذوريت قرار دادي من رو. بايد بين وجدان و مصلحت انتخاب مي كردم كه من وجدان رو انتخاب كردم. اصلا نبايد اين رابطه به اونجا مي رسيد. الان بعد از 13 سال دوباره تو موقعيت انتخاب افتادم. اينبار بين وجدان و مصلحت كاملا آگاهانه دارم مصلحت رو انتخاب مي كنم

هر چه پيش آيد خوش آيد

آگهي ازدواج

2009-07-18T00:07:00.004+04:30

به يك خانوم متشخص كه واقعا قدر زندگي آروم و بي دغدغه رو بدونه و حس كنه مي تونه از عهده ساختن يك زندگي ايده آل با كمك و همياري با همسرش بر بياد نيازمنديم

اينجانب نه به مسكرات لب مي زنم و نه به مواد مخدر اعتياد دارم. آدم آروم و كاري اي هستم و الي آخر.

طبيعيه كه به دليل شرايط شخصي خودم كه همه مي دونيد (يا لااقل با خوندن اين وبلاگ خواهيد دونست)، خانمهايي كه قبلا تجربه شكست در زندگي مشترك داشتند در اولويت هستند.

امضا
خودم!

پ.ن. فعلا كه اين آگهي شوخيه ولي بعيد نيست يهو بعد يه مدت كوتاه جدي شه.
كسي كه به شلوغيها و بدوبدوهاي زندگي مشترك عادت مي كنه براش سخته تو غار خلوت خودش تنهايي بشينه.

گروكشي

2009-07-17T23:16:00.002+04:30

حالا چرا طلاهاي عمه رو كه امانت داده بود به ما گرو نگه داشتي؟
پاسپورت و مدارك من كه خوب ... مال منه ... اونا هيچ!
يعني اينقدر.... ؟!

راه ها و دلایل فروپاشي روابط همسران

2009-07-17T15:39:00.006+04:30

۱ - سرسختانه همواره خود را حق بجانب دانستن، حتي زماني كه ادله كافي در اختيار نداشته باشيد.
(هميشه همين بوده به قدري كه دلايل من هميشه زير دست وپا مي موندند)

۲ - هيچگاه عذرخواهي نكردن، حتي زماني كه تقصير كار بودن شما اثبات گرديده باشد.
(هر دومون اين خاصيت رو داشتيم)

۳ - بي‌رحمانه خطاهاي شريك زندگي خود را بازگو كردن.
(اين هم همچنين)

۴ - ادعاي متعصبانه از آگاهي داشتن از انگيزه‌هاي شريك زندگي بهتر از خود وي.

۵ - تصور آنكه شريك شما مي‌بايد نيازهاي شما را درك كرده و فورا بدون درخواست شما آنها را برآورده سازد.
(يا اگر نكرد متوسل به اعتصاب شد. غذا تعطيل، حرف زدند تعطيل، بچه ها هم بايد دوري كنند، رختخواب هم سريعا به اتاق ديگر منتقل بشه، اگر هيچكدوم اينها عمل نكرد ازار و اذيت تا حدي كه طرف مقابل عصباني شه. اگر نشد فحش و فحش كاري به خانواده همسر و اگر باز موثر واقع نشد انواع فحش به والده مرحوم همسر ... و در هر زمان به محض عصباني شدن همسر ريختن برادر و بقيه فاميل بر سر اون تا در نهايت نيازها درك بشند!)

۶ - ناديده گرفتن كامل اولويتهاي شريك زندگي و پافشاري بر اولويتهاي خود.
(مثلا چون برادر جنابعالي فرمودند بريم تبريز هر قدر من گفتم اونجا كار نيست ميخ آهنين در سنگ فرو نرفت كه نرفت)

۷ - تصور آنكه نيازهاي جنسي همسر شما و نيازهاي جنسي شما يكسان و مشابه ميباشند.
(تصور اينكه رابطه جنسي يه رابطه برد - باخت هستش و شما اين وسط هميشه مغبون هستي و بنده سو استفاده مي كنم از جنابعالي و در نتيجه ... )

۸ - عدم اقرار به رنجش و بلافاصله ابراز خشم كردن.
(اين رو هر دومون مقصر بوديم)

۹ - شناسايي عيوب و كاستيهاي شخصيتي همسر و اسرار خانوادگي وي، و بهره گيري از آنها براي پيروزي در مشاجرات، زماني كه منطق در ميماند.
(جانا كه سخن از زبان ما مي گويي ... يادم نمي ره جمله قصارت رو: «به اين نتيجه رسيدم كه پدرت مادرت رو كشت» اون هم پدري كه موقع مريض بودن مادرم مثل پروانه دورش مي چرخيد. هموني كه قبلا خودت دائم مي گفتي كه هيچ مردي اينطوري از زن مريضش نگه داري نمي كنه)

۱۰ - بهره‌گيري از عذاب وجدان و حس گناه كار بودن براي به بازي گرفتن، دستيابي به اهداف و يا مجازات همسر.
(هوم ... بعلاوه بهره گيري از موقعيت مظلوم نمايي و ريختن فاميل محترم بر سر همسر به هر بهانه اي)

۱۱ - در شناسايي و يافتن بديها و معايب همسر چيره دست بودن، اما هيچگاه خوبيها و محاسن وي را بزبان نياوردن.
(هم چيره دست بودن و هم ايرادات مشكوفه و البته غير واقعي رو تو بوق و كرنا كردن و به همه فاميل مربوطه گفتن)

۱۲ - كوتاه نيامدن به هيچ قيمتي، و كشاندن مجادله تا جايي كه همسر از خانه بگريزد.
(و همين شد كه من صبح كه بيدار ميشدم سريع از خونه ميزدم بيرون و شب زماني بر مي گشتم كه همه خواب باشند كه مبادا كوچكترين تماس جشمي باعث هوار كشيدن شما بشه. من واقعا حس درگيري رو نداشتم. در اين شرايط بايد عقب نشيني كرد و ميدان رو به حريف بخشيد)

۱۳ - هيچگاه رها نكردن گذشته، و بازگويي و باز آفريني آن به كرات.
(و به كوچكترين بهانه اي تمام وقايع 11 سال گذشته رو رديف كردن كه تو فلان جا فلان كار كردي و اصرار من كه بابا جان... اون 10 سال پيش بود و از شش سال پيش تا حالا چنين اتفاقي نيفتاده و اينا)

۱۴ - ابراز وابستگي شديد به همسر خود، وادعاي آنكه بي وي و يا در صورت بي‌اعتنايي وي بي‌شك خواهد مرد.
(اين كه اصلا نيود .. برعكس ... هم من هم شما ادعا داشتيم كه بدون طرف مقابل زندگي بهتري خواهيم داشت كه حداقل براي من بدون در نظر گرفتن مسائل دوري از بچه ها كاملا صحيح بوده)

۱۵ - در صورت عدم وابستگي شديد، فاصله گرفتن از لحاظ فيزيكي و احساسي تا حد بي اعتنايي كامل.
(خداييش بارها و بارها بهت گفتم كه محل سگ بهم نمي زاري. اعتراض مي كردي چرا دير ميام. زود مي اومدم ميديدم بچه ها رو مي كردي تو اتاق و خودت ميرفتي اون تو. من مي موندم و در و ديوار. حوصله م سر مي رفت تلويزيون روشن مي كردم. همين باز باعث هوار كشيدنت بود: مياي خونه مشغول تلويزيون ميشي» ... خوب ... من چه غلطي بايد مي كردم؟)

۱۶ - قول دادن، وهيچگاه عمل نكردن.
(هنوز هيچكدوم قولهايي كه تو تهران دادي عمل نشده. اما خدا رو شكر من به همه شون عمل كردم.)

۱۷ - تا حدي متظاهر و دو رو بودن كه همسر نمي‌داند شما چه زمان جدي هستيد.
(اين شايد ايراد من بود... به عنوان يك مكانيسم شخصي شوخي و جدي رو زياد قاطي مي كنم اصولا)

۱۸ - عذرتراشي هميشگي براي عادات ناپسند خود.
(هر دومون داشتيم)

۱۹ - پافشاري براين عقيده كه همواره مطلبي كه شما ميخواهيد بيان كنيد مهمتر از مطلبي است كه همسرتان ميخواهد بگويد، بنابراين حرف وي را قطع ميكنيد.
(مجددا اون اوائل هر دومون داشتيم. اين اواخر من ياد گرفته بودم فقط نگاه كنم و گوش بدم و حرف نزنم)

۲۰ - وانمود مي‌كنيد كه حرفهاي بيان شده همسرتان را كاملا متوجه شده‌ايد، ولو آنكه هيچ چيزي از صحبتهاي وي را نفهميده‌ايد.
(دقيقا همين ميشد كه چيزي رو كامل توضيح ميدادم بعد مي ديدم دوباره با استناد به همونها گير دادنها و بهانه گيري ها شروع ميشد)

۲۱ - به گونه‌اي رفتار ميكنيد كه گويي شما مرتكب هيچكدام از اشتباهات ذكر شده نگرديده‌ايد و اين شريك شماست كه بايد تغيير كند.
(هميشه من بايد تغيير مي كردم. متاسفانه اين سنتي بود كه شوهر خواهر جنابعالي بنيانگذار اون بودند. هر بار خواستند وساطت كنند فقط گير مي دادند به ايرادات من كه فلاني ... تو اين اشتباهات و ايرادات رو داري ... بايد خودت رو اصلاح كني ... پس حرف نزن و بگو چشم)

منبع: http://www.mardoman.com/family/destroy.aspx
داخل پرانتزها: تك مضرابهاي شخصي

پ.ن. هيچوقت درست رفتار نكرديم

تلفن

2009-07-16T19:37:00.003+04:30

بنگاهي از تهران زنگ زد راجع به اجاره ملك تهران
پرسيد چهار خط تلفنها (كه مال منند) رو چكار كنه؟ بده به مستاجر يا نه؟
گفتم بده

تلفنها رو به نامت مي كنم
حداقل 39 ميليون از ارزش اون ملك مال منه كه دادم بهت، اين تلفنها هم روش

گفتم آخرين قبض پرداختي رو واسم نگه داره اومدم تهران بگيرم ازش
گفت داده به برادرت

مشكل شد دو تا
سه ربع با خودم كلنجار رفتم
هر وقت اسم تو مياد به قدري استرسم زياد ميشه كه سيستم گوارشم به هم مي خوره

زنگ زدم بهت
خواهرت برداشت
خيلي خشك و رسمي
بعد خودت
خشك و سرد و رسمي
گفتم سراغ قبضها رو مي گيرم و براي اينكه به نامت كنم لازمشون دارم و گفتند پيش شماست
«بايد بگردم دنبالش»

همين
و خداحافظ

يعني اينقدر بلبشو هستش كه قبضها زودي گم شدند؟
يا مي خواي با برادرت صلاح و مشورت كني؟

باشه
منتظر مي مونم كه پيدا شند

دلتنگي

2009-07-16T02:08:00.003+04:30

باز نتونستم فراموش كنم
ساعت يك و نيم صبح جلوي پنجره خونه تون بودم
خواب بوديد

بيدار بوديد چه فرقي مي كرد؟
فوقش يك قايم موشك ديگه

مهم نيست
بايد يك فكر اساسي براي خودم بكنم
توصيه تهران رفتن دوستان رو بپذيرم؟
يا يكي رو براي ازدواج پيدا كنم؟

فراموشي

2009-07-15T23:27:00.004+04:30

يواش يواش داره فراموشم ميشه يك زماني شما رو ميشناختم
راستش اون موقع ها هم نبودي
من فقط تو شناسنامه زن داشتم
هميشه دعوا
هميشه قهر
هميشه اعتصاب
هميشه من بايد بيرون شام مي خوردم مي اومدم كه گرسنه نمونم
وقتي هم كه حسابي قاطي مي كردي حتي نمي زاشتي با بچه ها صحبت كنم
اگه موفق مي شدي عصبانيم كني كه فبها... خودت رو خالي مي كردي و آروم ميشدي
اگر نه فحش كاريها شروع ميشد ... تا جايي كه واقعا عصباني مي شدم

اين وقايع روزمره من بود

بعد اون شب كه قايم موشك بازي كرديد پشت پنجره ديگه تمايلي ندارم اون سمتها بيام
يواش يواش داره فراموشم ميشه يك زماني شما رو ميشناختم

انتظارات

2009-07-14T21:37:00.003+04:30

آرامش

انتظار زيادي نداشتم

كار

2009-07-13T20:39:00.004+04:30

موضوع ساده ست: اينجا كار واسه تخصص من پيدا نميشه

مراجعه مي كنم صاحب كار ميگه: «شما چرا نمي ريد تهران؟ سيستم برنامه نويسي كه شما توش تخصص داريد فقط اونجا به درد مي خوره». ميگم نمي تونم. اينجا دنبال كار هستم. ميگه «چرا اصلا اومدي تهران؟ ديوانگي كردي». ميگم زنم مجبورم كرد. سرش رو تكون ميده. فكر كنم اگه بگم الان كه بيكارم و بي پول داره طلاق ميگيره چيزاي ديگه هم بگه.

حتي زيراكسي هم فرم پر كردم. قبلا تو تهران هم با كلمه over qualified برخورد كرده بودم اما نه تو اين تيپ زمينه ها.

اين فاميل مون كه كاريابي غير دولتي داره ميگه كار هست ولي در شان شما نيست. شايد بهش بر بخوره كه فاميلش رو داره مي فرسته تراشكاري و جوشكاري. بهش سعي كردم حالي كنم من الان ديگه شان حاليم نيست، فقط كار مي خوام، هم تراشكاري بلدم هم جوشكاري. نفهميد يا نخواست بفهمه. ناسلامتي من برنامه نويس هستم با 7 سال سابقه اجرايي و مديريتي خير سرم!

هر كسي رو كه ميشناسم واسطه كردم. به احتمال قوي بايد برم تو يك كار معمولي اداري. حداقل يه كاري باشه كه صبح برم عصر برگردم پروژه هاي ناقص قبلي رو آروم آروم تكميل كنم كه به فروش برسند.

يادم نمي ره اون چهار ماهي كه تو تهران واسه اينكه به حرف برادرت كه ميگفت بياييد تبريز اعتصاب كامل كرده بودي و آخرش به بهانه اي كه همون بهانه بزرگترين اشتباه زندگيم شد فاميلت رو ريختي سرم. جناب اقا داداش شما صورت حساب گذاشت جلوم: اگر مي موني تهران بايد ماهي 600 - 700 تومن بدي وگرنه بيا تبريز. گفتم كار نيست تبريز. گفتي تو بيا، اصلا نمي خواد كار كني. خرجت رو ما ميديم.

خرج رو نخواستيم بديد. من فقط ازتون خواستم پاتون رو از خانواده من بكشيد بيرون.

چيز زيادي خواسته بودم كه نتونستيد بپذيريد؟

دنبال كار ميگردم. سراغ داريد؟

بلاتكليفي

2009-07-13T13:07:00.003+04:30

تمام مشكلت پوله
گفته بودم هر چيزي كه داشته باشم و بخواي بهت ميدم
واسه چي مدارك من رو واسه چندرغاز پول رهن خونه گرو نگه داشتي؟
نه اين وري ميشي نه اون وري
چرا وكيلت كه خبر جلسه طلاق توافقي رو داد خبر نمي ده؟
حداقل من هم تكليف خودم رو بدونم

خودتم خوب ميدوني كه آدمي نيستي كه بشه به جوانمردانه بودم كارهات اعتماد كرد.
هميشه هدف وسيله رو برات توجيه مي كنه

همونطوري كه وقتي مي خواستي من رو بكشوني تبريز هر چه تونستي پشت سر من بد گفتي طوري كه همه فكر مي كردند من چه غول و بي شاخ و دمي هستم! بعدشم براي اينكه خراب نشي اصلا اجازه ندادي با فاميلت ارتباط داشته باشم. لابد همون موقع هم براشون بهانه مي آوردي كه نمي خواد شما رو ببينه. نه؟

فقط مي دونم هر كاري كردي نتيجه ش رو خواهي ديد.

شبنامه

2009-07-12T04:07:00.002+04:30

ساعت 4 صبح شام خوردم
همين!

تو فكر اين بودم متن صحبتهات رو كه ضبط كرده بودم پياده كنم
ولي فحشها رو چطوري ميشه پياده كرد؟

يك روز معمولي

2009-07-11T23:35:00.002+04:30

دير خوابيدم دير بيدار شدم
تا ديروقت كار مي كردم
شام رو ساعت 4 صبح خوردم بعدش يه دوش گرفتم خوابيدم
صبح از دانشگاه زنگ زدند كه سوالا رو نمي تونند با ايميل بگيرند بايد خودت بياي
ناهار نخورده رفتم سوالها رو رسوندم بعدش ديدم صرف نمي كنه موندم تا ساعت 9 شب كه درس آخرم تموم شد
چهارشنبه اون كلاس هم امتحان داره و تموم ميشه كارم تا مهر
تا مهر بايد سرم رو به يك كاري مشغول كنم
حق التدريس اينجا كفاف زندگي يك نفره رو نمي ده چه رسد به زندگي خانوادگي

اين بود همون چيزي كه مي گفتم

چقدر اون زمان گفتم تو اين شهر كار نيست و گير مي كنم
گفت نه، داداشم گفته اينجا كار زياده
پرسيدم پس چرا خودش كار نمي كنه و از پول اجاره مغازه ش تو تهران زندگيش رو ميگذرونه
جوابي نگرفتم
الان رسيدم همونجا
بيكاري فشار مياره
بي پولي باعث شد به اين نتيجه برسي كه من بي عرضه ام و به درد نمي خورم

مگه همون موقع نگفته بودم؟
مگه نگفته بودند همين فاميلهاي جنابعالي كه اگه بياي تبريز همه دست به دست هم ميديم مشكلي پيش نمي آد؟
پس چرا ماهها حتي در خونه رو نزدند؟!
لابد دستاشون گير بوده

به هر حال ...
دوره بي پولي داره شروع ميشه
واسه پيدا كردن كار حتي به زيراكسي هم سر زدم
نشد

بايد هر طور شده برگردم تهران

اين بود نتيجه يك روز معمولي

كمدي در تراژدي

2009-07-11T02:05:00.006+04:30

هنوز هيچ چي نشده پيشنهاد ازدواج گرفتم!
مونده بودم بخندم يا گريه كنم
"خانم ... هم طلاق گرفته، دليلش هم بي عرضگي شوهرش بود. زن باهوشيه مثل تو. به درد هم مي خوريد."

گفتم: اينها كه با هم خيلي خوب بودند!
"به هر حال شده. بهش فكر كن، زياد هم غصه نخور"

ولي ....
من مي خوام درس بخونم!!!

تازه شم ....
يادمه به من هم گفتند بي عرضه. گفتند بي عرضه اي. هميشه هم بي عرضه بودي.
من بي عرضه ام؟ پس اين زندگي رو كي ساخت؟ كي سگ-دو زد؟ كي تلاش كرد؟ شايد شوهر خانم ... هم همين اوضاع رو داشته
چه احساس همدردي شديدي بهم دست داد

علاوه بر اينها ....
هنوز تكليف من كه مشخص نيست

تا آخر دنيا وقت هست
شايدم تا يك روز مونده به آخر دنيا

پ.ن. من در نظر همه ملت قهرمان بودم غير از زن خودم. اين يك فاجعه ست!

شبانه

2009-07-11T01:57:00.003+04:30

امشب هم طبق معمول سر زدم ولي طبق معمول چراغها خاموش نبودند

سر جاي هميشگي
چراغها رو خاموش كردم
سيگارم رو روشن كردم
طبق معمول
و طبق معمول در افكارم غرق شدم

اول خودت دم پنجره اومدي
در صدم ثانيه عقب رفتي
ترسيدي نگاهم خطري داشته باشه؟
بعد محمد رضا
چراغ رو خاموش كرديد
محمد رضا سرك مي كشيد
از چي مي ترسيد؟
از تو؟

محمد حسين خواب بود لابد

وقت رفتن هم گذشت ولي ماندم
همه چراغها خاموش شد
هنوز محمد رضا سرك مي كشيد
نبايد مي اومدم؟

نگاه كردم و نگاه كردم
مردد بودم : زنگ بزنم يا نه
شايد شنيدن فحش هم قبولم بود اون لحظه
طبق معمول

با گوشيم بازي مي كردم
تو نديدي
قطره هاي بارون رو ميشمردم روي شيشه پنجره ماشين
شمردم و شمردم
تمامي نداشتند

وقتي ديگر سرك نكشيديد
رفتم

دستمريزاد

2009-07-09T17:14:00.003+04:30

الان از يكي شنيدم داري به همه مي گي خودش ما رو ول كرده رفته
انگار نه انگار خودت انداختيم بيرون
اصلا حس دفاع از خودم رو ندارم
هر اتهامي بزني ديگه فرقي تو اصل موضوع نمي كنه

برو خوش باش

اخراج

2009-07-09T15:06:00.001+04:30

تو اين مدت به نتايجي رسيدم. نمي تونم بگم نتايج خوب چون هيچ خوبي اي توش نيست

باهات صحبت كردم
پنج دقيقه
گفتم همه مون اشتباه كرديم
من، تو، اطرافيان يكي يكي

نيم ساعت صحبت كردي
هيچ چي نگفتم
فقط گوش دادم

جواب من رو ندادي
گفتي فاميلت خيلي خوبند
خيلي عالي اند
گفتند كه پشت سرت وايسادند
گفتند كه هر تصميمي بگيري حمايتت مي كنند
و گفتي راجع به حرف من هم فكر مي كني

فرداش سكوت بود و سكون

پس فرداش طوفان

داد زدي
هوار كشيدي
دهنت مثل هميشه كف كرده بود
مثل هميشه رگ گردنت متورم بود

گفتي مي خوام تو رو فريب بدم
گفتي دروغ مي گم
و آخرش گفتي به اين نتيجه رسيدي ما نبايد زير يك سقف زندگي كنيم
گفتي نمي تونيم زير يك سقف زندگي كنيم

هيچ چي نگفتم
فقط نگات كردم
و بعد تلويزيون

رفتي خوابيدي
خسته شدم از فيلمهاي بي معني
رفتم سر وقت عكسهاي قديمي
مال زماني كه هنوز دوربين ديچيتال نخريده بودم
كمد رو كه باز كردم اومدي بالاي سرم
داد زدي
راست ميگي
بي اجازه تو نبايد به چيزي دست مي زدم
و اگر چيزي مي خوام بايد از تو بخوام

و بعد

لباسهام ولو وسط اتاق:
وردار ببر و بي اجازه من به چيزي دست نزن

گفتم باشه
و رفتم

به همين سادگي

چه كنم؟

2009-04-21T15:49:00.001+04:30

كلي مطالب آماده دارم

صبح يك طوري
ظهر يك طور
عصر يه طور
شب يك طور
تكليف معلوم نيست
چه كنم؟

متشكرم

2009-04-15T15:04:00.000+04:30

جناب آقاي ...،

اين متن خلاصه صحبتهاي بنده در جلسه قبلي ست كه صلاح ديدم به صورت مكتوب و مستند باشد كه هيچ ابهامي براي بعدها باقي نگذارد. در ابتدا مجددا تاكيد مي كنم كه اگر هنوز كوچكترين اميدي براي بهتر شدن اوضاع باشد قطعا استقبال مي كنم.

مشكلي كه من با آن مواجه هستم بواسطه حس برتري طلبانه و آقا بالا سر مآب ايشان است به گونه اي كه بنده بدون اينكه اختياري از خودم داشته باشم بايد تئوريهاي او را – كه طبيعتا بر اساس واقعيتهاي خانواده يا محيط جامعه نبوده و تحت تاثير عواملي همچون برادرش يا مشاهده زندگي ديگران هستند – اجرا كرده و در نهايت با شكست آن تئوريها بايد مسئوليت شكست را هم بپذيرم و همين قضيه باعث مي شود فشار مضاعفي بابت آش نخورده و دهن سوخته نصيب اينجانب بشود. حالت بدي است وقتي كه آدم دانسته به خاطر جلب رضايت ديگران خودش را در چاه بيندازد و تازه دو قورت و نيم آنها هم باقي باشد. اين موضوع مشكل روزمره من شده و واقعا اعصاب من را به هم ريخته است. شما در صورتي مي توانيد مسئوليت كارهايتان را قبول كنيد كه تصميم گيرنده باشيد. زماني كه اشتراك مساعي به عنوان يك اصل در بين باشد مسئوليت دو طرفه است. زماني كه تصميمات و وقايع خارج از حيطه اراده شما بوده و بر شما تحميل شوند طبيعتا هيچ مسئوليتي بابت آنها نداريد.

با وجود اين شرايط، تلاش شما نيز در جهت نشان دادن اشكالات طرفين و اصلاح آن نيز با وجود اينكه بسيار پسنديده و حاكي از نيت خيرخواهانه شماست ولي طبيعتا بي نتيجه مي ماند، چه اينكه انسان اشكال خودش را بشناسد و حتي آن را تمام و كمال رفع كند باز به دليل عدم وجود زير ساختهاي ديگر يا معيوب بودن آنها همين اشكالات مجددا در طول زمان عود مي كنند و نتيجه اي حاصل نمي گردد. موضوع اين نيست كه چه كسي چه ايرادي دارد كه بايد بر طرف كند. رفع ايرادات شخصي و شخصيتي هيچ گاه يك كار نامطلوب نيست بلكه بسيار هم پسنديده است. موضوع اين است به طور كلي از عام ترين مسائل تا خاص ترين آنها بينش افراد به زندگي و آينده و اهداف و روشها متفاوت است. نمي شود كه يكي كيسه خودش رو جدا بدوزد، دائم امر و نهي هاي تو خالي كند و تازه طلبكار هم باشد كه چرا نشد و چرا تو عرضه نداشتي بكني.

كليت قضيه ديروز اين بود كه بنده گفتم توانايي برآورده كردن خواسته هاي ايشان را ندارم. من استعداد جا شدن در خط كش ايشان را ندارم. يكي به همان دليل بالا كه ديگر واقعا نمي توانم و نمي خواهم هر بار به خواست او عمل كنم و هر بار در مقام بدهكار مسئوليت شكست نتايج همين امر و نهي ها را كه هيچكدام بر اساس شناخت دنياي واقعي نيستند بپذيرم و دليل ديگر اينكه براي اينكه خودم راسا بتوانم كاري را بدون ريسك انجام دهم (بدون سركوفت و غر غر) امكانات سخت افزاري و نرم افزاري كامل ندارم. توضيح اينكه امكانات موجود من اساسا منجر به سيستم بخور و نمير مي شود كه كافي نيست. در اين وضعيت طبيعتا خودم بايد بيشتر از هر كسي زمان و انرژي بگذارم و بازدهي و سود كار كم خواهد بود و اين خود به نارضايتيها دامن خواهد زد و دوباره دور باطل از ابتدا آغاز خواهد شد. دليل سوم اينكه آنچه ايشان مي خواهد (مانند شغل ثابت و ...) اساسا در حد امكانات و استعداد و شرايط مطلوب من نيست. من انتظار همكاري و همراهي و يا حداقل درك او را داشتم كه انتظار بزرگي نبود ولي هيچگاه محقق نشد.

من كماكان بر روي گفته هايم مصر هستم. ايشان كيسه اش را جدا كرده است و بجز ايراد گرفتن و مقايسه كردن و گير دادن، هيچ نوع همكاري براي بهتر شدن اين مسائل نمي كند. حتي به عنوان نمونه در ابتداي همين سال قرار بر اين بود كه در يك موضوع كاري من مشاركت كند كه پس از اينكه من مقدمات را چيدم و هزينه هاي اوليه را پرداختم به ناگهان زير پاي من را خالي كرد و من در واقع خسارتي را كه دادم از جيب خانواده رفت و چون چنين اتفاقاتي به كرات واقع شده است بنابر اين تحت هيچ شرايطي نمي توانم چه در اين نوع موارد و چه در هر مورد ديگر به او اطمينان كنم.

بار اين زندگي يك تنه و بدون هيچ پشتيباني بر روي دوش من است و من هم واقعا كم آورده ام. تا جاييكه حتي به عنوان مثال براي اينكه چكهايم را پاس كنم تا با دريافت بعدي آن را صاف كنم به هر كس و ناكسي رو مي اندازم به جز ايشان. حرفهاي من پيش ايشان اصلا خريداري ندارد و بزرگترين مشكلي كه در اين مورد خاص با آن مواجه هستم اين است كه من حتي اگر با هزاران سند و مدرك واقعي حرفي بزنم و پيشنهادي بدهم هيچ و پوچ است ولي اگر ايده اي ولو نادرست را برادرش به او بگويد وحي منزل. همين اواخر بسيار جدي به اين فكر مي كردم كه مي توانم خيلي راحت به همه مسئوليتها پشت پا بزنم و خودكشي كنم ولي قضايايي پيش آمد كه ديدم راههاي ديگر هم هست. نتيجه اينكه همين چند وقت پيش با پدرم صحبت كردم و به او گفتم برنامه ام اين است با طلاق دادن ايشان نفس راحتي بكشم و با بچه ها يك طبقه منزل او را اجاره كنم. من هم كه براي فعاليت اقتصادي برايم يك خط اينترنت و يك كامپيوتر و يكي از اتاقهاي خانه كافيست و مي توانم دوباره شروع كنم. منتهي اين بار در جمع خانواده پدري. با توافق پدر و انجام شدن صحبتها، در حال حاضر اراده راسخ من بر روي همين موضوع متمركز است. پدرم هم به دليل اينكه من را آنجا مي بيند و كمك خرج او خواهم بود از اين شرايط راضي است. در مورد بچه ها هم مشكلي نمي بينم. نه دنبال ازدواج مجدد هستم نه برنامه اي دارم كه به نحوي من را از بچه ها دور كند. بچه ها هم يك خانواده خواهند داشت – البته بدون تنشها و آسيبهاي رواني آن. ممكن است تصميم جمعي بعدا منجر به انتقال كل خانواده پدري همراه با ما به ... يا هر شهر ديگر باشد كه اين مسئله فعلا موضوع صحبت نيست.

نتيجه اينكه در شرايطي كه من مطلوب نفر مقابل نيستم – چه از ديد فكري، چه سليقه اي و چه اهداف و برنامه ها - هر تلاشي هم كه بكنم بيفايده خواهد بود و سير مسائل گذشته خود بهترين سند براي اثبات اين ادعاست. عدم وجود ذره اي اعتماد في مابين چيزي نيست كه با اخلاق خوش و توجه و خريد براي خانه و ... بشود آن را پوشاند. اين يك واقعيت كاملا آشكار اين زندگي مشترك است. شما فقط يك كار از دستتان بر مي آيد كه اميدوارم دريغ نكنيد: از آنجايي كه من به دلايلي كه خودتان مي دانيد نمي خواهم مستقيم با ايشان هيچ صحبتي داشته باشم انتظار دارم شما ايشان را قانع كنيد ما در اولين روزهاي اداري فروردين ماه دادخواست طلاق توافقي را تسليم دادگاه كنيم. در اين خصوص مي توانيم از كمك و همفكري ... استفاده كنيم. مي خواهم كه بچه ها فعلا از قضايا بويي نبرند تا بر روي روحياتشان تاثير منفي نداشته باشد. چون اين پروسه معمولا دو سه ماه ممكن است طول بكشد تا آن زمان هم درسشان در اينجا تمام مي شود. آخر تيرماه كه مدت اجاره اين آپارتمان تمام مي شود ايشان مي تواند وسائل خودش را بردارد و من باقي وسايل را با خودم و بچه ها به ... خواهم برد. اگر هم مشكلي نباشد مي توان اين كار را جلو انداخت. من اجاره آن واحد را از همين ماه دارم به پدرم پرداخت مي كنم. فقط خواهش من اين است كه در طول اين مدت طوري برخورد شود كه آرامش هيچ كس به هم نخورد. من واقعا حوصله و تحمل دعوا و جار و جنجال را ندارم. از بابت ايشان هم نبايد مشكلي باشد چه اينكه با اجاره آپارتمانش كه به جانش بسته است مي تواند امرار معاش كند.

مطمئن باشيد من اگر كوچكترين راه حلي به ذهنم مي رسيد كه منجر به اين طلاق نمي شد قطعا آن را اجرا مي كردم.

متشكرم

ارزش

2009-04-11T12:40:00.001+04:30

راستش رو بخواي ...
ارزشت همينقدره
چرا؟
ارزش كه به حرف نيست، به ظاهر نيبست ...
هر كس ارزش خودشو رو مشخص مي كنه
ارزش هر كس به ميزان ارزشيه كه به محيطش اضافه مي كنه
به اندازه احتراميه كه در ديگران ايجاد مي كنه
و يك كم بيشتر از مقدار نيازيه كه در ديگران برطرف مي كنه
تو ارزشت چقدره؟

هيچ چي!

باور

2009-04-09T22:14:00.001+04:30

انتظار داري دروغهات رو باور كنم؟ الان كه ديدي نمي توني باز بهم مسلط شي دم از پشيموني مي زني؟ بعد كي قراره بازي دوباره شروع كني؟

داري دروغ ميگي
مثل سگ

باورت نمي كنم

برو

2009-04-07T19:54:00.002+04:30

دارم فكر مي كنم
اين روزها زياد فرصت فكر كردن دم دست هست
كي مقصره؟ مهم نيست
اما به نظرم موضوع اينكه چرا به اينجا رسيده اهميتش بيشتره
بايد فكر كنم

راه من و راه تو

2009-04-03T19:06:00.004+04:30

راه من و راه تو، دو راه متفاوت

شايد كه روزي ببيني و تفكر كني و بفهمي
نمي دونم كي اون روز ميرسه
شايد هم وقتي رسيد
اينها اينجا نباشند

---

گذشته اي دور بود
آنكه رفت و بازنگشت
آنكه بازگشت و نديد
اين درد مقدس
اين حسرت

و صبر
غنچه اي طلايي در شاخه كينه
در پاييز خشم و قهر بر زمين مي ريزد
بي هيزم، بي آذوقه، بي نان
يكي بود، يكي نبود
فرياد بود، فغان بود
و
شكوفه هاي اميد در حال ريختن